Lesley Vonk over haar 36 jaar oude Fjalar: “Het heeft zo moeten zijn dat hij op mijn pad kwam”

Geen match

“Ik ken Fjalar al zo’n 25 jaar”, steekt Lesley van wal. “Ik werkte en woonde destijds op de IJslanderstoeterij waar hij stond.”

“Omdat hij vanwege zijn karakter niet kon worden ingezet als les- of begeleidingspaard, vroeg zijn eigenaresse of ik met hem aan de slag wilde. Waar ik aanvankelijk dacht dat Fjalar en ik geen goede match zouden vormen, kwam ik er al snel achter dat het een waanzinnig gaaf paard is.”

Fjalar als veulen - Foto: Privébezit

Kleine kans op overleving

Lesley kreeg de ruin in bruikleen, nam hem met haar mee toen ze verhuisde en maakte op zijn achttiende de keuze om hem volledig over te nemen. “Op zijn achttiende werd Fjalar gediagnosticeerd met een penistumor, waardoor hij een amputatie heeft moeten ondergaan en als het ware is omgebouwd tot merrie. Doordat deze ingreep destijds nog relatief ongewoon was, was de kans op overleving heel klein, slechts vijf procent.”

“Fjalar overleefde de ingreep niet alleen, hij is nu zelfs al dubbel zo oud! Omdat het in dit soort situaties natuurlijk niet altijd even handig is om een paard te delen met iemand anders, heb ik Fjalar vóór de ingreep overgenomen voor een symbolisch bedrag. En daar ben ik, helemaal nu we al die jaren verder zijn, tot op de dag van vandaag nog steeds heel erg blij mee.”

Foto: Privébezit

Bijzonder karakter

Waar de ruin zijn naam vandaan heeft? Fjalar; een kwaadaardige en eigenwijze dwerg uit de Noorse mythologie. “En hij doet z’n naam eer aan, minus het kwaadardige”, lacht Lesley. 

“Fjalar is ontzettend eigenwijs en eigenzinnig. Hij hecht niet zo veel waarde aan kuddegenoten, maar zit wel vol droge humor. Hij is wijs, liefdevol en heeft ook veel temperament. Hij is voor niet veel dingen bang, zal altijd doorgaan en is van alle markten thuis. We hebben vooral veel buitengereden, ook aangespannen, en hebben samen veel gefietst, maar zijn ook ooit op de drafbaan beland.”

“Fjalar voelde altijd heel groots, alsof je op een Shire zat. Maar in de bak rijden, dat was niets voor hem”, lacht ze. “We hebben bizar veel beleefd samen.”

Gevoel volgen

Maar nu is de ruin dan echt met pensioen. “Rijden doen we al tien jaar niet meer, ik denk zelfs langer. Na zijn operatie was ik natuurlijk al lang blij dat hij er nog was. Nu hij écht op leeftijd is, neem ik hem eigenlijk alleen nog maar mee voor een wandeling. Beweging is gezond, maar hij hoeft niets meer. Toch zit er nog aardig wat pit in. Ik moet flink doorlopen naast hem”, lacht ze. 

“Ik vind het lastig om te zien dat hij fysiek achteruit gaat, helemaal omdat hij nog vol met leven zit. Momenteel heeft hij gelukkig geen pijn, maar hij wordt natuurlijk wel steeds kwetsbaarder. Ik wil proberen om hem zo lang mogelijk bij mij te houden, maar wel op een manier die voor hem nog comfortabel is.”

“Zijn welzijn staat voorop en als ik uiteindelijk de moeilijke keuze moet maken om hem te laten gaan, dan doe ik dat. Daarin ga ik mijn gevoel volgen. Gelukkig is dat nu nog niet aan de orde.”

“Florus en Pumba zijn een groot onderdeel van Fjalar zijn leven (geweest). Een echte drie eenheid.”  - Foto: Privébezit

“Het heeft zo moeten zijn”

“Dat ik Fjalar al die jaren geleden als het ware in mijn schoot geworpen kreeg voelt nog steeds heel erg bijzonder. Wat nog bizarder is, is dat ik Fjalars fokker een aantal jaar geleden heel toevallig tegen het lijf liep.”

“Zonder van tevoren te weten dat we allebei liefhebbers van het IJslandse paard zijn, kwam we er al pratend achter ook een andere gezamenlijke liefde te hebben, namelijk Fjalar! Die ontmoeting leverde kippenvel, de daadwerkelijk geboortedatum en veulenfoto’s op. Het voelt een beetje alsof het allemaal zo heeft moeten zijn”, sluit ze af.

Bron: Bit & Cap

Foto’s: Privébezit