Esther Haarlammert: “Max is mijn rots in de branding”

De Tinkerruin loodste Esther door de moeilijkste periode van haar leven heen en is tot op de dag van vandaag haar rots in de branding.

Uit het oog verloren

Esther, die van oorsprong uit Duitsland komt, verhuisde een aantal jaar geleden naar Texel. “Tijdens een vakantie op Texel leerde ik mijn man kennen”, steekt ze van wal. 

“Na twee jaar lang ieder weekend op en neer te hebben gereisd, besloot ik mijn spullen te pakken, mijn leven in Duitsland achter mij te laten en zelf ook op Texel te gaan wonen.”

“De dochter van mijn man had destijds al een Tinker x Fries-kruising, wat mijn liefde voor paarden, die ik tijdens mijn studie een beetje uit het oog was verloren, weer deed opbloeien.”

Ups en downs

Zo besloten ze al snel voor een tweede paard te gaan. “Achteraf gezien was dat een hele naïeve keuze. Maar”, vertelt ze, “ik heb er absoluut geen spijt van. Hoewel Max destijds pas drie jaar oud was en nog hengst was, was ik op slag verliefd.”

“Met de kennis van nu had ik het toen heel anders aangepakt en had ik mij eerst verder in grondwerk verdiept, maar ik wist toen simpelweg niet beter. Tot Max’ puberteit ging het goed, maar daarna begon het toch flink te botsen tussen ons. Gelukkig hebben we daar samen onze weg in gevonden en hebben we het na korte pauzes altijd weer opgepakt.”

“Het was niet altijd even makkelijk, maar ik had het voor geen goud willen missen. Het heeft Max en mij veel dichter bij elkaar gebracht.”

Foto: Privébezit

Moeilijke periode

Maar toen de combinatie de draad eindelijk weer had opgepakt en Esther bezig was met haar ruin voor de kar te beleren, kwam haar wereld op z’n kop te staan. “Ik zit tot op de dag van vandaag nog in de nasleep van de coronabesmetting die ik drieënhalf jaar geleden opliep”, legt ze uit. 

“Opeens kon ik niks meer; niet meer werken, niet meer voor Max zorgen, niks. Dat was een ontzettend moeilijke periode. Ik kan wel zeggen dat Max mij daar doorheen heeft geloodst.”

“Hoe slecht ik me ook voelde, ik moest en zou naar hem toe gaan, iedere dag. Ik weet niet hoe het met mij was gegaan als ik hem niet had gehad in die tijd.”

Genieten 

Hoewel Esther nog steeds niet volledig hersteld is, probeert ze de draad langzaamaan weer op te pakken. “Sinds de zomer van vorig jaar maken onze dochter en ik één keer per week samen een buitenrit met de paarden. Daar knap ik echt van op.”

“In het begin voelde ik me heel schuldig over het feit dat ik niet kan werken, maar wel een half uurtje kan rijden. Maar dat is iets wat ik nu heb kunnen loslaten, waardoor ik weer kan genieten van de kleine dingen. Dat is immers toch waar het mee begint.”

Foto: Michelle van Bennekom

Dankbaar

“Maar toen kwam het volgende; onze dochter gaat verhuizen naar Brabant en neemt haar paard mee. Hoewel we haar hier altijd in gesteund hebben, vind ik het wel lastig voor Max dat hij zijn vriendinnetje nu uit het oog gaat verliezen. Ze hebben toch tien jaar samen gestaan.”

“Ik ben er nog niet helemaal uit hoe we dit gaan oplossen, maar voor nu staat Max gelukkig alvast samen met twee andere paarden, zodat hij niet alleen achterblijft. En wat het buitenrijden betreft, ik durf niet in mijn eentje met hem op pad te gaan, maar daar vinden we vanzelf wel weer onze weg in.”

“In de afgelopen jaren hebben we alle tegenslagen kunnen overwinnen met liefde, dus ik ben ervan overtuigd dat dit uiteindelijk ook wel losloopt. Max gaat in ieder geval nooit meer weg. Hij is echt mijn maatje en ik ben ontzettend dankbaar voor het feit dat hij tien jaar geleden op mijn pad is gekomen”, sluit ze af. 

Foto: Privébezit

Bron: Bit & Cap

Foto’s: Michelle van Bennekom / Privébezit