Sjoukje Winters over de 30 jaar oude Bianca: “We zijn op elkaar ingespeeld”

Op zoek naar verzorgpaarden

Toen de manege waar Sjoukje 25 jaar geleden reed, sloot, besloten zij en haar nichtje op zoek te gaan naar een alternatief. Via via kwamen ze bij de eigenaren van Bianca uit. “Iemand had ons verteld dat we gewoon eens moesten aanbellen om te vragen of ze verzorgers zochten. Zo gingen mijn nichtje en ik, als meisjes van elf en twaalf jaar oud, op de fiets naar het huis toe. We belden aan en vroegen of we de paarden eens mochten aaien. Dat mocht. Daarna gingen we iedere week langs”, vertelt Sjoukje.

Foto: Arno Leenders

Van poetsen tot rijden

Wat begon met de paarden aaien en poetsen, groeide uiteindelijk uit tot het maken van buitenritten. “Toen ik bij Bianca kwam, had ik relatief weinig ervaring met rijden. Ik was ook eigenlijk wat klein voor haar. Dat in combinatie met haar pittige karakter, zorgde ervoor dat het niet altijd makkelijk was. Bianca trok echt haar eigen plan”, lacht ze. 

“Toen we het rijden eenmaal onder de knie hadden, zijn we vooral veel naar buiten gegaan. Lekker op pad en langs de velden en akkers crossen, daar genoten we onwijs van. En hoewel mijn nichtje uiteindelijk is gestopt met haar te verzorgen, ben ik altijd gebleven.”

Foto: Arno Leenders

Bijzonder karakter

“Bianca heeft nog steeds een sterke eigen mening, zelfs nu ze 30 is. Toch heeft ze ook een gevoelige kant. Ze voelt haarfijn aan wie er op haar rug zit en speelt daar mooi op in. Wanneer iemand rustig en zelfverzekerd is en vol vertrouwen met haar aan de slag gaat, is er niets aan de hand. Wanneer ze voelt dat iemand ietwat onzeker is, zoekt ze de grenzen op. Wat dat betreft is ze echt een spiegel. Met kinderen is ze daarentegen altijd voorzichtig. Ik vertrouw haar echt met mijn zoontje van vier.”

Foto: Privébezit

Op elkaar ingespeeld

“Aangezien ik zo’n vijf jaar geleden merkte dat de kracht in Bianca’s rug afnam, zijn we het rijden toen rustig gaan afbouwen. Ik woon nu op drie kwartier afstand van haar, maar ik ga nog steeds iedere week naar haar toe. Wanneer we gaan wandelen, is ze nog net zo energiek als vroeger. Ik moet echt moeite doen om haar bij te houden”, lacht ze. 

“Bianca is nog steeds heel sterk, ook in de kudde, en ik hoop dat dat nog wel wat jaartjes zo blijft. Het is een heel bijzonder paardje. Ik kan me nog goed herinneren dat ze mij beschermde toen een ander paard met zijn oren in zijn nek op mij af kwam en dat ze in de periode waarin ik zwanger was bijzonder voorzichtig en rustig was. Daaraan merk ik wel dat we na 25 jaar echt op elkaar zijn ingespeeld”, sluit ze af.

Bron: Bit & Cap