Astrid Moonen: “Dankbaar dat Keo nog steeds bij mij is”
Algemeen Oudere paarden RecreatieAls er iemand is waarbij de liefde voor paarden met de paplepel werd ingegoten is het Astrid Moonen wel. Ze groeide op op een boerderij vol paarden en besloot in 2003 de destijds nog maar drie jaar oude Keo te gaan verzorgen. Van het één kwam het ander en inmiddels is de amazone al een aantal jaar de trotse eigenaresse van deze fanatieke Haflingerruin.
Verzorgpaard
Aangezien Astrid niet het type is om op een manege te rijden, besloot ze een tijdje na haar verhuizing naar Zeeland eens haar ogen open te houden voor een verzorgpaard. Zo kwam ze in 2003 de advertentie van Keo tegen. “Nog geen tien minuten nadat ik gereageerd had op de advertentie, stond de man van zijn eigenaresse al voor de deur om kennis te maken.”
“Hoewel zij eigenlijk niets van de advertentie af wist, ben ik Keo uiteindelijk toch gaan verzorgen. Hij was jong, onervaren en een echt boefje, dus toen zijn eigenaresse een aantal jaar later een andere pony voor zichzelf besloot te kopen, kwam Keo te koop te staan.”
‘s Ochtends weg en ’s avonds terug
Daar baalde Astrid logischerwijs enorm van. “Ik had in die jaren al een goede band opgebouwd met Keo, dus ik vond het enorm jammer dat hij verkocht ging worden. Tót zijn eigenaresse ineens bij mij voor de deur stond om te vertellen dat mijn man Keo gekocht had voor mij. Toen kon ik mijn geluk natuurlijk niet op.”
“Keo en ik hebben in het verleden vooral veel endurance gereden. ’s Ochtends vroeg weg en ’s avonds laat terug; daar genoten we enorm van. Inmiddels is Keo 23 jaar oud en doen we het wat rustiger aan.”
“Een jaar of drie geleden ging het een tijdje zo slecht met hem dat ik heb bijna heb moeten laten gaan. Ik ben onwijs blij dat hij er bovenop is gekomen en nu weer als een tierelier loopt.”
Foto: AJ Pictures
“Ik mag in mijn handen knijpen”
“De hele lange ritten van meer dan 30 kilometer doen we niet meer, maar we genieten wel nog steeds van iets kortere buitenritten. Keo is qua karakter nog steeds zoals vroeger.”
“Wanneer je weinig ervaring hebt, zal hij geen stap verkeerd zetten. Maar wanneer hij door heeft dat je weet wat je doet, zal hij de grenzen opzoeken. Dat is typisch Keo”, lacht ze.
“Waar ik er vroeger nog wel eens van droomde om aan wat endurancewedstrijden deel te nemen, ben ik mij nu heel erg bewust van het feit dat ik echt in mijn handen mag knijpen dat Keo nog steeds bij mij is. Zolang we er allebei nog plezier in hebben, genieten we lekker van onze buitenritjes”, sluit ze af.
Bron: Bit & Cap
Foto’s: Fieke de Rooij
