Ruzie maken
De meeste mensen willen ‘geen ruzie maken’ met hun paard. Omdat ruzie maken geen wenselijke bezigheid, of in het ergste geval geen verlichte hoogontwikkelde spirituele vijfdimensionale bezigheid is. Wat we vaak niet beseffen, is dat we vaak 'geen ruzie willen maken' omdat ruziemaken voor ons eigen zenuwstelsel onveilig is. Veel mensen die alles met de mantel der liefde bedekken, zijn bang voor gezond begrenzende woede. Terwijl goed ruzie kunnen maken een buitengewoon gezonde levenskunst is.
Ik heb dus slecht nieuws. Je kunt NIET ‘gentle parenten’ met een systeem dat zelf onveilig is. Dat wordt het namelijk niet ‘force free’ , dan wordt het een ongezonde farce, een bypass die juist totaal geforceerd iets ontkent en onderdrukt dat doodgewoon bij het leven hoort. Helaas kom ik daar met regelmaat de gevolgen van tegen. Paarden die zich ingehouden en gemicromanaged kapot vervelen, omdat hun mensen 'geen druk willen gebruiken' op basis van projectie.
Op dit moment is 'emotieregulatie' helemaal in. De nervus vagussen vliegen je om de oren, de regulatietips rijzen de pan uit, en in het kort komt het erop neer dat je het pas goed gedaan hebt als je je paard zo getraind hebt dat hij vooral altijd relaxed kan zijn. (Ik overdrijf lichtelijk, maar dat mag in columns.)
Als je goed kijkt, komt bij sommige mensen al dat gereguleer echter neer op iets onderliggends: We willen niet ‘zijn’ bij wat zich werkelijk aandient. Stiekem vinden we ‘spanning’ bij paarden zelf spannend, of zielig, of ongemakkelijk, of we halen aanzien uit hoe liefdevol we wel niet trainen. We projecteren erop los. We zoeken naar veiligheid, controle, erkenning, compensatie, noem het maar op.
We hebben zelf ook vaak niet geleerd om werkelijk te 'blijven' bij wat is. Boos? Doe eens rustig. Verdrietig? Stel je niet zo aan. Bang? Niks aan de hand joh. Ennn doorrr. (Wederom, ik chargeer, ook dit kent natuurlijk zijn redenen en ook die verdienen erkenning.) Ongemak, ook bij paarden, is tegenwoordig iets wat zo snel mogelijk moet worden opgelost, liefst met een handig tienstappenprogramma. Regulatie is de nieuwe heilige graal.
Daarin schuilt iets gevaarlijks. Iets op willen lossen, iets onderdrukken of iets vermijden omdat je niet wilt dat het er is, is het tegenovergestelde van erkenning. En totale erkenning van wat is, eerst er eens echt bij blijven zonder het te willen veranderen, is het enige dat werkelijk diepgaande ontwikkeling mogelijk maakt. Bij je paard én bij jezelf. Als jij wat voor gedrag of emotie van een paard ‘spannend’ vindt, erken dat dan eerst ten volle van jezelf. IK voel me niet ‘veilig’, dus IK moet leren erbij te blijven op een manier waar zowel mijn paard als ik mee kunnen dealen. Zodat processen zichzelf kunnen (leren) reguleren vanuit erkenning in plaats het moeten voldoen aan onbewuste afkeuring of behoefte. En dan wordt die enkele keer gezond ruzie maken geen faalmoment, maar juist meer 'force free' dan wegblijven bij elke vorm van confrontatie. P
