De houding van de ruiter
De training begint niet bij het paard, maar bij de ruiter. Karin laat Debbie voelen hoe kleine aanpassingen in haar houding grote gevolgen hebben. “Maak jezelf licht, til je handen iets op, verdeel je gewicht over je zitbeenknobbels en je bovenbeen.” Wanneer Debbie bewust ‘fout’ gaat zitten, verandert Navarro direct. Hij komt omhoog, maar niet op de juiste manier. Zodra Debbie haar houding corrigeert, ontstaat er weer een zachte boog in de hals. De conclusie is duidelijk: de halspositie is geen doel op zich. Wat je ziet vooraan, ontstaat ‘achter de schermen’. Karin: “Dat boogje in de hals komt voort uit het liften van het voorste deel van de rug. Dat kunnen we niet zo makkelijk zien onder een zadel, maar je ziet het wel aan de hoofdhalshouding van het paard. En daarom is het belangrijk dat wij het hoofd niet in een bepaalde positie brengen met de teugels, maar dat wij die romp organiseren. Daardoor kan het paard zijn rug gaan opbollen, waardoor hij die mooie hoofdhalshouding gaat aannemen.”
Verticaal evenwicht als startpunt
In draf beoordelen Karin en Debbie Navarro’s balans. Debbie voelt dat hij nog wat stug is, maar zijn verticale evenwicht is redelijk. Karin bevestigt dat beeld: de borstkas staat goed tussen de schouders, waardoor de schoft kan liften. Dat is cruciaal, want zonder verticaal evenwicht geen correcte bovenlijn. “Als het paard verticaal in evenwicht is, kan hij de voorwaarts-neerwaartse tendens pakken. Dan kan hij zijn wervelkolom mooi recht maken.” Tegelijkertijd is de stabiliteit in Navarro’s wervelkolom nog niet optimaal. Er ontbreekt nog wat ‘positive tension’ in het systeem, aldus Karin. Ze schetst twee opties om hier in deze training aan te werken: meer energie toevoegen of eerst het evenwicht beter organiseren. Debbie kiest voor dat laatste – een keuze die typerend is voor de hele training.
