Stilstaan
Voor veel paarden is het niet makkelijk om stil te blijven staan. Oud-onderwijspaard Faldo, dat momenteel van haar pensioen geniet bij De Paardenkamp, kon het uren (zie ‘Oud & Wijs’, pagina 34-35), maar dat is meer uitzondering dan regel. Zijn er dan zoveel ‘stoute’ paarden? Nee, stoute paarden bestaan niet. Wel bange paarden, gestreste paarden en paarden die nog niet voldoende training hebben gehad. In het artikel op pagina 36-41 lees je er alles over, en leer je hoe je jouw paard op een eerlijke manier kunt leren stilstaan.
Niet alleen bange, gestreste en onvoldoende getrainde paarden vinden stilstaan lastig. Zoals schrijfster Paula van de Geest verklaart: “Als je weet dat paarden van nature ontworpen zijn om veel te bewegen, dan begrijp je dat stilstaan voor hen niet zo natuurlijk is.” En hoewel mensen en paarden op veel vlakken van elkaar verschillen, is dit iets wat wij met paarden gemeen hebben. Ook wij zijn ontworpen om veel te bewegen; niet zo veel als paarden, maar wel een stuk meer dan we nu meestal doen. Maar meer nog dan onze fysieke drang om te bewegen, is onze mentale drang om in actie te komen. Of het nu in onze aard of in onze cultuur zit: we zijn meestal ergens naar ‘onderweg’, werken toe naar een doel en streven naar vooruitgang. Stilstaan is in onze ogen vaak niet alleen het ontbreken van vooruitgang, maar zelfs achteruitgang.
Ook met onze paarden zijn we vaak op weg naar meer, naar beter, verder, hoger. En daar is helemaal niks mis mee – zo lang iedereen er happy van wordt. Stilstaan doen we meestal alleen als de omstandigheden ons daartoe dwingen. Een ziek, geblesseerd of kreupel paard bijvoorbeeld, of een ongeval, blessure of ziekte van onszelf. Omstandigheden waar we niet om gevraagd hebben en die we liever zouden veranderen, maar dat kan niet. Dat ligt buiten onszelf. Maar we kunnen wél veranderen hoe we ernaar kijken. Want misschien is stilstand wel niet altijd achteruitgang.
Vijf maanden geleden maakte ik een nare val van IJslandermerrie Brynja. We waren net een maand onderweg en het ging goed, dacht ik. En toen dat. Een gekneusd bekken en gebutst vertrouwen dwong me om stil te staan. Vijf stappen terug te zetten. Ernaast in plaats van erop. Maar het voelde niet als achteruitgang. Juist in die ‘stilstand’ kwam voor ons de vooruitgang: de verbinding, het vertrouwen.
En ik ben niet de enige bij wie stilstand uiteindelijk leidt tot iets moois. Net zoals na het ‘stilstaan’ van de natuur in de winter nu alles weer opbloeit, zijn er ook genoeg voorbeelden van mensen en paarden die in volle bloei staan na een (periode van) stagnatie. Lees het Bit & Community-verhaal op pagina 76-78 maar: Nikita kan haar Tinus door een onverklaarbare, blijvende kreupelheid al vijf jaar niet meer rijden, maar hun bijzondere band en wat ze samen wél kunnen, is voor hen allebei van onschatbare waarde. En wat dacht je van het verhaal van Loic Esterbecq? Wat begon als angst voor het rijden, leidde bij hem uiteindelijk tot shows met zes paarden in vrijheid – waarbij hij dikwijls op één van hen rijdt zonder enig tuig. Je leest het in het interview op pagina 16-24.
Ik wil niet pleiten voor blessures, ongelukken of angsten. Ik hoop dat ze zoveel mogelijk mensen en paarden bespaard blijven. Maar het stilstaan, of de stap terug die erop volgt, is niet altijd slecht. Misschien zouden we dat eens moeten proberen zonder dat er eerst iets naars moet gebeuren. Al is het maar voor even. Wie weet wat voor moois er dan kan opbloeien. P
