“Onze vriendschap is voor mij belangrijker dan rijden”

Tekst: Nina Wiering | Foto's: SS Fotografie, privébezit

In oktober 2016 werd Nikita verrast met iets waar velen enkel van kunnen dromen: een paard. “Mijn vader, moeder en ik hadden destijds al een Friese merrie, maar daar had mijn vader niet echt een klik mee. Hij miste de klik die hij met ons vorige paard had en besloot daarom stiekem, zonder dat mijn moeder en ik ervan wisten, een paard erbij te kopen. Zo stond Tinus plots bij ons in het land als tweejarige”, lacht ze. “We hebben Tinus uiteindelijk beleerd toen hij vierenhalf jaar oud was. Dat was echt een kwestie van opstappen en wegrijden. Ik denk dat dat komt, doordat we hem op jonge leeftijd al regelmatig meenamen aan de hand of aan de fiets. Hij had al veel gezien en was eigenlijk bomproof.”

Doorzetten

Toch belandde het duo daarna in een dip. “Toen Tinus eenmaal wat verder opgeleid was, kregen we steeds meer moeite met hem uit het weiland halen. Hij associeerde dat namelijk met het werken in de bak; iets wat hij totaal niet leuk vond. Toen we die link legden, hebben we het rijden even op een lager pitje gezet. Omdat ik in die tijd ongeveer achttien jaar oud was, vond ik het soms moeilijk om door te zetten. Toch ben ik blij dat ik dat gedaan heb, want toen we het buitenrijden na een tijdje weer oppakten, ging het als vanouds; met een los 

teugeltje en zijn oortjes naar voren. In die tijd zijn Tinus en ik heel hecht geworden.”

“We kregen geen duidelijkheid”

Helaas kregen ze in 2021 een flinke tegenslag te verduren. Tinus liep van de één op de andere dag kreupel. “Ik heb het eerst wat tijd gegeven en toen ik daarna de dierenarts inschakelde, kon hij niet verklaren waar de kreupelheid vandaan kwam. Hij adviseerde mij om Tinus een tijdje op rust te zetten en daarna weer rustig te gaan opbouwen. Dat leek goed te gaan, maar na verloop van tijd werd hij toch weer kreupel. Pas na een jaar ontdekten we dat Tinus beginnende artrose in zijn knie heeft. Dit was echter zo beginnend, dat het eigenlijk niet in verhouding was met hoe kreupel hij liep. Het gaf ons dus nog steeds geen duidelijkheid.”

Met pensioen

De onzekerheid waarin Nikita toen al lange tijd leefde, begon uiteindelijk zijn tol te eisen. “Na verloop van tijd werd ik de onduidelijkheid zat. Ik besloot het los te laten en Tinus een jaar lang op rust te zetten, in de hoop dat hij vanzelf zou herstellen. Helaas bleek dat niet het geval. Zelfs na veertien maanden op rust te hebben gestaan, voelde ik tijdens zijn eerste drafpasje al dat het niet goed was. Toen heb ik zelf besloten hem met pensioen te doen. En eerlijk? Dat geeft heel veel rust. Ik heb nu geen verwachtingen meer. We bekijken het per dag en ik ondersteun hem van binnenuit met natuurlijke producten. Dat helpt enorm. Er blijven goede en ‘slechte’ dagen tussen zitten, maar hij loopt gelukkig al stukken beter dan voorheen. De vele bewegingsvrijheid die hij krijgt doet hem ook goed. Zolang ik zie dat hij gelukkig is en lekker speelt in de kudde, ben ik ook gelukkig.”

“Ik wil geen ander paard”

“Er zijn veel paarden als Tinus die verkocht worden, omdat ze niet meer aan de verwachtingen van hun eigenaren voldoen. Toch heb ik er nooit aan gedacht om hem te verkopen. De vriendschap die wij in de afgelopen tien jaar hebben opgebouwd is voor mij veel meer waard dan het rijden. Ja, het kost veel geld om te betalen voor een paard waar je ‘niks mee kan’, maar ik wil Tinus een fijn pensioen geven op de stal waar hij nu staat, omdat ik weet dat hij het hier goed heeft en dat hij gelukkig is. Wanneer ik zie hoeveel plezier hij haalt uit vrijheidsdressuur en hoe voorzichtig hij is met mijn dochter van één, realiseer ik mij dat ik helemaal geen ander paard wil. Ook niet als ik daarmee wel zou kunnen rijden. Tinus blijft voor de rest van zijn leven bij mij, dat is zeker!”, sluit ze af. P