Oud-onderwijspaard Faldo
Een kwart eeuw geleden kwam KWPN-merrie Faldo ter wereld als weesveulentje. Ze werd opgevoed door een pleegmerrie en kwam via-via terecht bij Universiteit Utrecht. Vijftien jaar lang deed ze geduldig haar werk als onderwijspaard op de faculteit diergeneeskunde, totdat ze in 2019 met pensioen mocht bij de Paardenkamp.
Tekst: Suzanne Vlieger-Admiraal | Foto: Nikki de Kerf
Uren stilstaan terwijl studenten kijken waar de pezen lopen, leren hoe ze een verband aan moeten leggen of röntgenfoto’s maken: het is een baan die lang niet ieder paard op het lijf geschreven is. Maar Faldo deed het met verve. “Wat ik het leuke van Faldo vond, is dat ze altijd superbetrouwbaar en vriendelijk was”, vertelt Yteke Elte, cursuscoördinator en universitair docent diergeneeskunde. “Ze was altijd voorzichtig en lief en had echt engelengeduld.”
Geen getuttel
Toch hoefde je bij Faldo niet aan te komen voor een uitgebreide poetsbeurt. “Dat vond ze niet zo fijn”, vertelt Yteke. “Je kon alles met haar doen, maar poetsen was niet haar ding. Ze hield niet van getuttel.” Gelukkig kon de merrie ‘buiten werktijd’ volop bij haar soortgenoten terecht voor de nodige kroel- en kriebelsessies. Alle achttien paarden van de Universiteit Utrecht staan het hele jaar door zo veel mogelijk in groepjes buiten – met ’s zomers 24/7 weidegang.
Een dag uit het leven
Haar lieve, geduldige en betrouwbare karakter maakte Faldo niet alleen één van de meest geliefde onderwijspaarden, maar ook een absolute favoriet van studentenrijvereniging V.S.R. De Solleysel. Dressuur was niet haar hobby, maar met wapperende manen over de brede paden van het Panbos galopperen: daar kon je haar altijd voor wakker maken. In 2016 leverde Faldo’s fijne karakter haar de hoofdrol op in een film: ‘Een dag uit het leven van Faldo’. In de film, bedoeld om mensen inzicht te geven in het leven van onderwijspaarden, is te zien hoe Faldo verzorgd wordt, hoe ze speelt met andere paarden in de paddock én hoe ze met alle geduld van de wereld haar hoofdtaak vervult: figureren bij radiologie.
Het plezier eraf
En toen, na vijftien jaar trouwe dienst, begon Faldo het plezier in haar onderwijstaken te verliezen. “We merkten dat ze minder geduldig werd”, herinnert Yteke zich. “Wanneer een paard dat vijftien jaar lang dag in dag uit lief en geduldig is, plotseling narrig wordt in het contact met studenten, dan weet je eigenlijk genoeg." En zo kwam Faldo op haar achttiende bij De Paardenkamp terecht – twee jaar jonger dan de minimumleeftijd voor particuliere paarden, vanwege haar status als ‘werkpaard’. “Omdat De Paardenkamp in 1962 is opgericht om paarden die hun leven lang hadden gewerkt een goede oude dag te geven, hebben we altijd vijf plekken gereserveerd voor werkpaarden,” vertelt IJsbrand Muller, beheerder van De Paardenkamp. “En omdat zij vaak wat eerder aan hun pensioen toe zijn, geldt voor hen de minimumleeftijd van achttien jaar.”
aangepaste huisvesting
Faldo was nog ‘prima vitaal’ toen ze haar eerste passen in de paddock paradise van De Paardenkamp zette, herinnert IJsbrand zich. “Ze heeft een aantal jaren ’s winters in de Paddock Paradise en ’s zomers op het land gelopen.” Omdat ze sinds twee jaar last heeft van diastasen in haar gebit, staat ze de laatste winters ’s nachts op stal en overdag in een groepje in de paddock. In de zomer staat ze dag en nacht op het land. Haar vriendje Ullkenney, die ze nog kende vanuit de Paddock Paradise, is daarbij haar vaste metgeze. Dankzij dit aangepaste management is Faldo nog steeds ‘topfit’, vertelt IJsbrand trots. “Faldo is een mooi voorbeeld van wat ik zie als de kracht van De Paardenkamp: we bieden verschillende vormen van huisvesting en voerbeleid, en kunnen dat aanpassen aan de individuele behoeften van het paard."
Helemaal paard
Zo veel als Faldo in handen kwam toen ze nog in dienst was bij de universiteit, zo ongemoeid staat ze nu te genieten op De Paardenkamp. Of ze het menselijk contact niet mist? "Dat denk ik niet”, zegt IJsbrand. "We verzorgen haar goed en controleren haar elke dag, maar doen verder niks meer met haar - dat doen we met alle paarden zo. In het verhaarseizoen worden de paarden iedere vrijdag gepoetst door vrijwilligers en dat vindt Faldo prima, dan is ze makkelijk. Maar waar ze nu vooral behoefte aan heeft, zijn paardenvrienden. En die heeft ze genoeg. Ons heeft ze niet zo erg meer nodig. Ze is gewoon helemaal paard.” P
