Meers Paarden
Centrum

Tekst: Chantal Emans | Foto's: Renske Verhaagen

Het is een mistige maandagmiddag wanneer ik het enorme terrein van het MPC op rijd. Er is volop parkeergelegenheid, dus ik zet mijn auto neer en volg het bordje naar de kantine. Deze is gelegen aan de achterzijde van het pand met uitzicht op de binnen- en buitenbaan. Inmiddels is fotograaf Renske ook gearriveerd en onder het genot van een kopje koffie maken we kennis met Mieke. 

Gezonde medewerkers

Vol overgave vertelt Mieke over haar bedrijf en de liefde voor haar dieren. “Ik wil gezonde en gelukkige paarden en pony’s, het zijn tenslotte mijn medewerkers.” Ze legt uit dat drie keer per jaar de zadelmaker komt om alle zadels te controleren, alle paarden één keer per jaar naar de tandarts gaan, de fysiotherapeut regelmatig langskomt en de dierenarts erbij gehaald wordt voor manipulaties. “Weet je, als ik pijn in mijn rug heb dan moet ik ook naar de chiropractor om weer te kunnen functioneren", zegt Mieke stellig. “Het welzijn van onze dieren staat voorop, dus we doen er alles aan om ze goed te houden.” Een groot voordeel is de inpandige ruitershop, die vier dagen per week geopend is. Hierdoor kan er altijd snel en gemakkelijk iets vervangen of uitgeprobeerd worden wanneer dat nodig is.

Dierenwelzijn als visie 

De koffie is op en het is tijd voor de rondleiding. We starten buiten bij de twee ‘eb en vloed’ rijbanen. Even staan we stil en kijken uit over een gigantisch stuk weiland waar ‘s zomers de manegepaarden staan. Mieke vertelt dat alle paarden en pony’s dagelijks drie tot vier uur in groepjes buiten komen. ‘s Winters in de paddocks, ‘s zomers gaan ze met elkaar op de wei – na de lessen op zaterdagmiddag zelfs tot maandagochtend.

Serene rust

De mist is inmiddels weggetrokken en heeft plaatsgemaakt voor de zon. We lopen verder naar een rijtje uitloopstallen waar een fjord ligt te genieten van de eerste zonnestralen. Er heerst een serene rust. “Alles staat bij ons in het teken van de beste leefomgeving, waarbij dierenwelzijn het belangrijkste onderdeel van onze visie is”, vertelt Mieke terwijl we door de gang met opvallend ruime en lichte uitloopboxen lopen. Aan de achterkant staat een schattig groepje veulens te socializen. Mijn aandacht wordt getrokken door een knappe, eenjarige haflingerhengst die samen met een groep leeftijdsgenoten in de naastgelegen stal van een enorme berg hooi staat te eten. Mieke lacht; “Ja, een wat uit de hand gelopen hobby. Ieder jaar worden er bij ons een aantal veulens geboren die met elkaar opgroeien. We hebben hierdoor inmiddels een hele leuke, betrouwbare groep zelfgefokte pony’s in de lessen lopen.”  

Chemie in de groepshuisvesting

De rondleiding gaat verder en we lopen de aangrezende stal binnen. Ik zie direct een indrukwekkende groepshuisvesting met maar liefst vijfentwintig pony’s midden in deze grote hal. Rusig betreden we het domein van de groep, waarbij een gezonde chemie voelbaar is. Het was voor Mieke destijds best even spannend toen ze voor de eerste keer de groep pony’s bij elkaar bracht, omdat de rangorde en leider van de groep onvermijdelijk bepaald moest worden. Dat ging er best even heftig aan toe, maar Jordy de Fjord heeft uiteindelijk deze belangrijke taak op zich genomen. Hij staat vol trots in het midden van zijn kudde en merkt mij op; nieuwsgierig komt hij mij begroeten. Na een korte kennismaking en een aai over zijn zachte neus, ben ik blijkbaar goedgekeurd. De pony’s knabbelen aan het hooi en af en toe klinkt er een zacht, tevreden gebries. De rust is voelbaar en midden in de groep zie ik twee pony’s languit liggen, ze slapen. “Dit doen ze niet zomaar", vertelt Mieke. “Dat gebeurt écht alleen als er een enorm groot vertrouwen in de groep is". Onder de indruk verlaten we de groepshuisvesting en lopen verder.

De juiste match

Mijn oog valt op een aantal imposante paarden die met zorg zijn gekozen voor de grotere ruiters. Om de paarden gezond te houden hanteert het MPC een maximumgewicht per ruiter van 83 kilo en lopen alle dieren hooguit twaalf uur per week. Mieke legt uit dat het voor de dieren fijn is om samen te leven, te spelen, te eten en te slapen. Tegelijkertijd is er heus weleens een akkefietje dat ‘uitgevochten’ moet worden.

Wist je dat?

Bij het MPC de ontwikkeling van een ruiter hoog in het vaandel staat? Dat begint al bij de alleereerste les. Mieke gelooft niet in een ‘koppaard’, dus er wordt veel aandacht besteed aan het leren sturen en ieder voor zich rijden. De houding en zit van de ruiter is het allerbelangrijkste en de focus ligt altijd op het welzijn van het paard, dat wil zeggen; niet trekken aan de teugels en vooral niet achter in je zadel gaan zitten.

Dat gebeurt dan onderling in de groep en daardoor niet in de lessen. Een enkele keer komt het voor dat een paard of pony niet lekker gaat in de manegelessen. Voor die uitzonderingen gaat Mieke op zoek naar een geschikte ruiter. In de vorm van een leaseconstructie kan een ruiter dan op afgesproken dagen genieten van een eigen paard, zonder de financiële zorgen die dat met zich meebrengt. Deze één-op-één aandacht geeft een ruiter de kans om zich persoonlijk te ontwikkelen en daarnaast zorgt het voor rust bij het paard. 

Trots op het team

We lopen naar de voorzijde van het terrein. Hier zie ik twee rijen met boxen voor de pensionpaarden, met in het midden een grote paddock waar op dit moment de merriejaarlingen met elkaar staan te chillen. Mieke woont met haar gezin aan de voorkant op het erf en doordat ze 24/7 aanwezig is staat ze eigenlijk altijd ‘aan’. Ze is vaak aan het rijden, geeft les of staat in de ruitershop, dus tijd voor ontpanning is er weinig. Daarom gaat ze iedere dag minimaal een uur met de honden naar het strand, om daar ongestoord haar hoofd leeg te maken. Dat kan alleen met een goed team om je heen. Dat Mieke wordt omringd door een enthousiast, gedreven en professioneel team, bleek toen ze onlangs drie weken zorgeloos op Curaçao was. “Ik ben trots op mijn team! Het is hard werken, maar alles loopt als een geoliede machine. Naast het stalwerk draaien we wekelijks ruim vijftig lesuren, die ga ik écht niet allemaal in mijn eentje geven,” zegt Mieke gekscherend.

Tot in de puntjes

We lopen via de verwarmde zadelkamers terug naar de kantine. Mieke vertelt mij dat door de constante temperatuur in deze ruimtes het leer goed blijft en dekjes sneller drogen. In de manegezadelkamer staat voor ieder paard een eigen zadelkar met daarop overzichtelijk het zadel, het hoofdstel en de beenbeschermers. De pensionklanten hebben een eigen zadelkamer, met voor iedere klant een kast inclusief zadelkar en een apart kluisje voor waardevolle spullen met daarin ruimte voor de paardenpaspoorten. Daarnaast hangt een groot dekenrek met voor elk pensionpaard een eigen dekenstang. Kortom, alles is tot in de puntjes verzorgd. 

De opfrisles

En dan is het zover, ik ontmoet Florenz. Een acht jarige vosruin van 1,78 meter waar ik mijn opfrisles op mag rijden. Samen met een behulpzaam meisje poets en zadel ik deze grote vriendelijke reus, terwijl Mieke aankomt met een headset. Ik doe mijn oortjes in, zet mijn cap op en loop met Florenz naar de binnenbaan die grenst aan de kantine. Via een grote trap stijg ik op en ga zachtjes in het zadel zitten; het voelt meteen goed. Mieke maakt mijn beugels korter, ik pak mijn teugels op maat en stap weg alsof ik gisteren nog heb gereden – terwijl dat in werkelijkheid alweer drie jaar geleden is! Florenz laat zich gewilig en werklustig door zijn lijf rijden en ik mag aandraven. Het is even wennen en zoeken naar mijn balans, maar hé, ik kan het nog! 

als fietsen

Mieke geeft mij aanwijzingen om hem nog wat meer te gymnastiseren en zegt tegelijkertijd dat het net is als fietsen; je verleert het nooit. Ik ga echt super lekker, maar na een paar rondjes word ik gruwelijk geconfronteerd met mijn slechte conditie. We moeten beiden vreselijk lachen en om op adem te komen besluit ik om even te gaan stappen. Mieke oppert om nog een galopje te doen en zegt dat hij makkelijk aanspringt vanuit stap. Dus ik doe mijn buitenbeen wat naar achteren en spring aan in een rustig galopje. Hiermee komen we aan het einde van de les, ik stap Florenz lekker uit en breng hem terug naar zijn box. Mieke en ik lopen samen terug naar de kantine en nemen na een leuke informatieve middag afscheid van elkaar. Wat stijfjes stap ik in mijn auto en besef dat ik morgen gegarandeerd spierpijn zal hebben, maar mijn paardenhart klopt weer als vanouds dankzij dit mooie familiebedrijf met hart voor hun dieren. P

Meers Paarden Centrum
IJweg 1273
2152 NA Nieuw-Vennep
Telefoon: 0252-234325
Openingstijden:
Ma-vrij 07.00-22.00
Za-zo 07.00-19.00
www.meerspaardencentrum.nl