Opstijgen
Opstijgen

Zadelmak maken zonder stress

Nieuws

Er zijn verschillende manieren waarop je een paard zadelmak kunt maken. Sommige daarvan staan ter discussie, omdat de paardvriendelijkheid te wensen over zou laten. Maar is dat ook zo?


Tristan Tucker heeft in zijn leven duizenden paarden probleemloos beleerd. Hij leert ze alles aan de hand, voor hij opstapt. De ‘cowboymethode’, waarbij iemand die goed kan blijven zitten op een onbeleerd paard stapt tot het dier zich overgeeft, omschrijft Tristan als een auto met een grote motor, waarvan je besluit het stuur er pas later in te bouwen. “Het geeft paarden een slechte ervaring op een belangrijk moment in hun leven. Het leert ze een verkeerde reactie te geven, namelijk wegrennen.”

Bastiaan de Recht


Deze mening wordt onderschreven door klassiek trainer Bastiaan de Recht. “De enige kunst van zulke ruiters is dat ze heel goed kunnen blijven zitten. Maar het heeft niets te maken met africhting. Paarden die zo zijn beleerd doen hun werk uit angst. Maar als na een jaar de pijn of de stress groter is geworden dan de angst voor de ruiter, dan zit je met een probleem.”

Monya Spijkhoven


Monya Spijkhoven is het op zich wel met hen eens, maar heeft ervaren dat sommige ‘cowboys’ ze bij hele moeilijke paarden of bij dieren die al grondig verpest zijn wel degelijk uitkomst kunnen bieden. “Ik zou een onbevangen driejarige niet snel naar ze toe brengen, maar bij een levensgevaarlijk probleempaard is dit soms de laatste optie. Ik heb echt goed werk van ze gezien en ze hebben heus hart voor een paard.”

Herman Koorman


Herman Koorman is zo’n ‘cowboy’. Hij legt uit dat zijn werk niet te maken heeft met het breken van een paard. Hij neemt de tijd die een paard nodig heeft om te wennen. Zit hij erop, dan houden zijn helpers het dier voorwaarts. Hij bestrijdt dat paarden bij hem niets leren. “Als er voor het eerst iemand op gaat en die valt eraf, dan heeft hij iets geleerd waar je niet blij mee bent. Hij leert ervan als ik blijf zitten.” Hij vindt dat het beleren beter kan worden overgelaten aan een prof. “En dan bedoel ik niet iemand die dat tien keer per jaar doet, maar alle dagen. Dan ben je erin getraind en weet je precies hoe je problemen moet vermijden.”

Tristan Tucker


Het verbaast Tristan Tucker dat het op een paard zitten door velen als eindresultaat wordt gezien. “Alsof je een ladder beklimt en je alleen richt op de laatste trede. En dan struikelt over de derde. Het gaat om de weg er naartoe, niet hoe snel je in het zadel zit.” Hij vindt dat ‘professionals’ die paarden beleren dit beter in acht zouden moeten nemen. “Die kunnen misschien blijven zitten, maar als het paard niets van het proces heeft geleerd staat de arme ruiter die er daarna thuis op moet nog een gevaarlijke tijd te wachten.”

Lees het gehele artikel, met handige tips, nu in het jubileumnummer van Bit.