-

Overleefd: Atypische myopathie

Iris Braakhuis

In deze rubriek lees je bijzondere verhalen van paarden die een engeltje op hun schouder hadden. De paarden hebben iets ernstigs meegemaakt en er op wonderbaarlijke wijze niet veel aan over gehouden. Lees over Ice Gold, het paard met atypische myopathie.

Fotograaf: Eva van de Burgt

Iris Braakhuis (26) & Ice Gold

Ice Gold is een KWPN’er en wordt dit jaar 8. Ice Gold kwam als 3,5 jarig paard bij Iris. Iris en Ice Gold hebben een heel fijne en goede connectie. Ice Gold is erg leergierig, vrolijk en kan een echte clown zijn.

Iris Braakhuis trainde haar paard Ice Gold zoals ze altijd deed in augustus 2017. Ze waren net een paar maanden bezig als combinatie. Tijdens de training voelde Ice anders dan normaal. Iris kon het niet meteen plaatsen, maar het voelde niet goed. Ze stopte de training en besloot het even aan te kijken. ’s Avonds trof Iris Ice Gold liggend aan in de stal. Ze dacht aan koliek en begon daar naar te handelen. Ze ging met het paard wandelen. Tijdens het wandelen mestte Ice Gold. Was het dan toch geen koliek?

Atypische myopathie

“Ik wilde kijken hoe Ice liep in draf, dus we liepen een zandweg in”, begint Iris haar verhaal. Toen was het mis. “Ice Gold zakte volledig in elkaar en zwalkte over het zandpad. Toen wist ik dat mijn onderbuikgevoel tijdens de training toch klopte.” De dierenarts werd gelijk gebeld. Ook hij wist niet wat er met het paard aan de hand was. Het leek wel of de spieren en zenuwen niet goed meer functioneerden. De dierenarts gaf ontstekingsremmers en antibiotica, maar dit had na een half uur nog geen effect. Toen moest Ice Gold terug naar stal. Een wandeling van 5 minuten werd er 1 van een half uur.

“Eenmaal in de stal ging het onderzoek verder en uiteindelijk bleek het atypische myopathie. Omdat het niet het seizoen was voor deze vergiftiging werd er niet gelijk aan gedacht. Het was geen fijne diagnose en de kans dat Ice de nacht zou halen, was niet erg groot. De maag spoelen was niet haalbaar, omdat Ice Gold steeds omviel. De nacht verliep dan ook niet soepel. Met veel vallen en opstaan hebben we ’s morgens  om 5 uur besloten om hem naar buiten te doen. Als hij dan valt, dan valt hij tenminste zachter dan in de stal. Ice haalde de nacht en de eerste 72 uur, dat was dus op zich positief en zeker meer dan iemand had durven hopen.”

Schade

“De schade die aangericht was in Ice zijn lijf was enorm. Zijn coördinatie was zo goed als weg, zijn spieren waren aangetast en zijn vermogen tot informatieverwerking was behoorlijk vertraagd”, vertelt Iris. Ice heeft 3 weken met een kudde op de wei gestaan. Het was onbekend in hoeverre het paard zou herstellen. “We moesten aankijken wat het lichaam zelf kon en waar we Ice Gold moesten ondersteunen.” Met kruiden en supplementen probeerde Iris haar paard zo goed mogelijk te helpen. De supplementen hielpen Ice Gold, maar hij was nog verre van zichzelf. Iris: “Hij zwalkte nog best wel, was heel slap in zijn achterhand en vooral zijn gemoedstoestand was heel boos en gefrustreerd. Je zag dat hij graag mee wilde spelen met de rest van de kudde maar zijn lijf werkte niet mee. Dat maakte hem kwaad. Hierdoor werd hij soms ook gevaarlijk in de omgang.”

Weer opbouwen

Na een maand begon Iris weer wat grondwerk op te pakken met Ice Gold. Ook leerde hij weer voelen waar zijn benen zaten. Dit werd uitgebreid naar longeren aan de enkele lijn. Iris vertelt: “Dit bleek nog een hele opgave! De grotere afstand maakte dat Ice het meer zelf moest gaan oplossen en minder op mij kon ‘leunen’. Hierin zag je eigenlijk pas terug wat deze gebeurtenis psychisch met hem gedaan had. Bij het minste of geringste foutje dat hij maakte of bij het idee dat hij een foutje maakte vloog hij volledig in paniek.” Het trainen werd naarmate het beter ging steeds verder uitgebreid door meer oefeningen toe te voegen of de duur van de training te verlengen.



Omdat Ice Gold vaak was gevallen was zijn lichaam overal geblokkeerd. Hiervoor kreeg hij veel kleine behandelingen van de osteopaat. “Het waren korte behandeling, omdat het anders te veel informatie was voor Ice Gold. Zijn lichaam voelde na een behandeling weer anders. Het leek of we dan weer van voor af aan moesten beginnen.”

Fotograaf: Eva van de Burgt

Hoe is het nu?

“In 2018 en 2019 hebben we gerevalideerd. In 2020 mocht Ice Gold een jaar op de wei. Hier kon hij ook eindelijk puber zijn. In 2021 ben ik hem langzaam weer gaan oppakken onder het zadel. Ik heb er nu vier keer opgezeten en dit gaat goed! We moeten alleen oppassen dat we niet teveel prikkels geven. Als je nu naar hem kijkt zie je een vrolijk, jong paard met een open mindset dat soms nog wel iets langer moet nadenken over situaties dan een ander dat moet, maar dat wel weer helemaal zichzelf is en blij is met het leven. Onze band begint te herstellen en we begrijpen elkaar weer steeds beter!”

In de toekomst is het afwachten hoe Ice Gold het rijden gaat oppakken. Het belangrijkste vindt Iris dat hij er lol in blijft houden. “Ice Gold is heel puur gebleven in zijn lichaamstaal. Misschien ga ik hem ooit inzetten als coaching paard. Dit vindt hij erg leuk en dan wordt er minder van hem gevraagd.”

Iris deelt het verhaal van haar paard om bewustwording te creëren. “Ik hoop dat andere eigenaren en paarden zo leed wordt bespaard.” Ze is ervan overtuigd dat de combinatie van training, revalidatie, voeding en supplementen haar paard er weer bovenop hebben geholpen.

In Bit 281 vind je meer portretten van paarden die een engel op hun schouder hadden.

Wil je jouw paard ook opgeven voor deze wekelijkse online rubriek? Mail dan naar Bit@eisma.nl. (tav Rubriek Overleefd).

Bron: Bitmagazine.nl

Meer lezen van Bit? Neem dan nu een abonnement of koop een losse editie van het magazine in de webshop!