De meest gemaakte inrijfouten

Het inrijden van jonge paarden is een vak apart. De ervaring kan een paard voor zijn leven tekenen. Instructrice Marion Schreuder beleerde al veel paarden. Zij beschrijft de meest gemaakte inrijfouten en hoe je het wel aanpakt.

Is een paard gewend aan een ruiter op zijn rug, dan begint het eigenlijk pas echt. Hij moet leren wat je bedoelt met je hulpen en balans ontwikkelen met jou als nieuwe factor om rekening mee te houden. Het is belangrijk dat dit op de juiste manier gebeurt. Eenmaal aangeleerd is het moeilijk om fouten weer af te leren. Deze fase is daarom geen project waar een onervaren ruiter zich aan moet wagen. Ook niet als een paard op zich braaf is. Zorg voor deskundige begeleiding.

“Je moet vooral consequent zijn”, vertelt instructrice Marion Schreuder.  “Weten wat je doet is niet genoeg, het moet ook duidelijk zijn voor een paard. Dat heeft niets met aanpakken te maken. Veel begrip en geduld, dat is juist nodig. Als je iets vraagt, stop dan niet voordat het gebeurt. Wees vriendelijk én vasthoudend. Beloon als je het antwoord krijgt, zodat het paard leert dat die reactie kennelijk de goede was. Herhaal het om het te bevestigen. Zorg ook dat je dingen die je wilt van een paard altijd op dezelfde manier vraagt. Anders snapt hij er niets meer van en raakt het vertrouwen verstoord. Hij moet weten wat hij aan je heeft.”

Al is een jong paard nog zo lief, je bereikt er niets mee als je daarom dingen door de vingers ziet, zoals toch een pasje weglopen bij het opstijgen, een hapje gras nemen onderweg of niet meteen reageren op een hulp. Als je hier vanaf het begin kritisch op let, dan heb je daar later plezier van. Bovendien is het voor het paard prettiger, hij hoeft dan geen foute gewoonten af te leren.

Beenhulpen zeggen een jong paard niets. Sommige paarden in opleiding staan alleen stil, andere rennen onbeholpen rond aan de longeerlijn. “In het begin heb je hiervoor je helper, een persoon op de grond, nodig. Die moet snel reageren; dus niet wachten tot een paard stilvalt en dan ineens de zweep laten knallen. Beenhulpen uitleggen aan een paard doe je ook met je stem. Als het goed is weet hij van het longeren wat je bedoelt en kun je de twee combineren. Gaat een paard rennen, laat hem dan rustig uitlopen en probeer hem met je stem tot rust te brengen. Ik zit altijd enigszins voorover, maar wel goed in balans. Help hem het evenwicht te behouden, zodat jullie overeind blijven. Ga niet trekken en ook niet achterover hangen. Als hij terugkomt in tempo kun je met je zit zijn rug iets meer belasten, zodat hij leert dat dat de hulp voor terug is.”

Als een jong paard braaf is en veel aanbiedt, dan bestaat het risico dat hij wordt overvraagd. Het mag er dan misschien groot en flink uitzien, besef dat pezen en botten veel meer tijd nodig hebben om sterk te worden dan spieren. “Ook dit is een kwestie van ervaring en aanvoelen wat een paard kan. Twee à drie keer per week rijden is het eerste jaar echt genoeg.”

Dit is een samenvatting van een artikel uit Bit 186, dit nummer kun je hier nabestellen.


Reacties op dit bericht

Discussie zien we graag, maar wel met respect voor elkaar. Je kunt reageren met achterlating van je e-mailadres en je voor- en achternaam, maar als je vaker reageert is het nog makkelijker om jezelf eenmalig te registeren. Om de toegankelijkheid en leesbaarheid van de discussie te bevorderen geldt een maximale reactielengte van 400 woorden. Upload geen foto's groter dan 500kb! Lees hier alle spelregels.

Reacties (9)

  1. Goed bericht maar met het laatste deel ben ik het niet helemaal eens. In mijn ogen kun je een jong paar beter 4 a 5x in de week 20 minuutjes aan het werk zetten dan 2-3x. Dit in verband met trainingsfysiologie.

  2. ik heb hier toch wat op aan te merken. Marion stelt dat het pas echt gaat gebeuren als het paard de ruiter draagt. Het tegendeel is waar. Het begint juist al met grondwerk, lang voor het paard überhaupt iets mag dragen. Het aanleren van grondwerk, de hulpen vanaf de grond, is de eerste stap die gezet zou moeten worden, wil men het paard iets leren. Balans ontwikkeld het paard al vanaf de grond en niet als men er al op zit.” Als je iets vraagt, stop dan niet voor het gebeurd ” is een zeer kwalijke manier van trainen. Het blijven oefenen totdat het paard het “doet” is niet aan te raden. Het moet duidelijk zijn wat men vraagt, maar lukt het vandaag niet, dwing dan het paard nooit om het toch te moeten doen. Het zal de oefening als iets negatiefs ervaren en zal dit niet makkelijk vergeten. Beter kun je niet herhalen als hij het goed deed. Maar de oefening stoppen op het hoogtepunt, als hij het goed deed. De herinnering aan een positieve afsluiting zal hem de volgende keer een goed gevoel geven als men de oefening weer vraagt. Zorg er verder voor dat je nooit op dezelfde manier een oefening vraagt, maar vraag de oefening op een andere manier, bedoelende dat het goed is om op een andere plaats in de trainingsruimte dezelfde oefening te doen en niet steeds op dezelfde plek of aan de linker of rechterzijde van het paard. Veel afwisseling geeft uiteindelijk het vertrouwen dat hij het overal doet waar jij ook staat of bent. Verder zitten in het bovenstaande bericht van Marion spijtig genoeg ontzettend veel fouten. Jammer dat nog steeds over wordt genomen om de dingen maar verkeerd te blijven doen. Een cursus rechtrichten zou een goede uitkomst zijn voor iedereen die serieus interesse heeft in het welzijn van het paard. Neem niet iets klakkeloos aan van een artikel. Dat blijkt wel weer.

    • Goed verbeterd, ik ben het helemaal met je eens! Stoppen op de hoogtepunten en níét doorduwen totdat het lukt .. Morgen is er een nieuwe ronde en dus nieuwe kansen.

    • Helemaal eens met Lizette! Als je pas gaat beginnen als je erop zit ben je simpelweg te laat, rechtrichten doe je vanaf de grond niet als je er op zit!

    • ik zelf heb hier zeker een eigen visie over: het is voor mij heel belangrijk dat het paard bijna geheel is afgericht aan de longe. .eventueel eerst met halster maar al snel met bit. veel stem en rust. tot en met “sta” “draf” galop” zelfs uitstrekken en “halt” dan met singel en dna met singel en touwtjes om bij te zetten.. dan met zadel en beugels naar beneden…. ook naar buiten op de cirkel laten gaan en naar binene haalt en om .. dan hangen op een krukje in de stal zodat paard schaduw iet en gewicht voelt. dan ruiter laten hangen dan ruiter laten hangen en een stuk stappen. dna ruiter er op tillen met ene beentje en er weer af. volgende ker zelfd e maar voorwaarts gaan.. dan zelfde alles nog met helper : en ruiter latne mee rijden o stemhulp vna longeerder. been geven en ophouding. dan op latne steijgen nog steeds ana de longe. en meesturen aan longe. dan zelfde in de grote bak en steeds meer laten meerijden. voorwaarts voor het been tussen 2 teugels . ook laten nageven en zo vele mogelijk sturen.. daarna rijd je er zo op weg.. zonder touwtje omde nek..zonder schrik reactie van het been zonder schrikreactie van de hand.. met stuur en meteen zo veel mogelijk sturen: afwenden voltes etc.. Veel veiliger voor de ruiter en comfortabeler voor het paard

      • k zelf heb hier zeker een eigen visie over: het is voor mij heel belangrijk dat het paard bijna geheel is afgericht aan de longe. .eventueel eerst met halster maar al snel met bit. veel stem en rust. tot en met “sta” “draf” galop” zelfs uitstrekken en “halt” dan met singel en dna met singel en touwtjes om bij te zetten.. dan met zadel en beugels naar beneden…. ook naar buiten op de cirkel laten gaan en naar binnen haalt en om .. dan hangen op een krukje in de stal zodat paard schaduw iet en gewicht voelt. dan ruiter laten hangen dan ruiter laten hangen en een stuk stappen. dan ruiter er op tillen met ene beentje en er weer af. volgende keer zelfde maar voorwaarts gaan.. dan zelfde alles nog met helper : en ruiter laten mee rijden op stemhulp van longeerder. been geven en ophouding. dan op laten stijgen nog steeds aan de longe. en meesturen aan longe. dan zelfde in de grote bak en steeds meer laten meerijden. voorwaarts voor het been tussen 2 teugels . ook laten nageven en zo vele mogelijk sturen.. daarna rijd je er zo op weg.. zonder touwtje omde nek..zonder schrik reactie van het been zonder schrikreactie van de hand.. met stuur en meteen zo veel mogelijk sturen: afwenden voltes etc.. Veel veiliger voor de ruiter en comfortabeler voor het paard
        Reageer ↓

  3. Eens met bovenstaande reacties! Aanvulling: dat “pasje weglopen bij het opstijgen” heeft heel vaak te maken met balans. Zorg er dus eerst voor dat je paard recht op z’n benen staat en KAN blijven staan. gebruik een krukje, zeker bij een jong paard (maar eigenlijk zover mogelijk altijd). Ik train zelf ook veel paarden en vind het soms juist zeer nuttig om een aantal keer op dezelfde plek dezelfde oefening te vragen, zodat het paard kan anticiperen en daardoor de hulpen makkelijker gaat begrijpen. Is het bevestigd, dan is afwisseling juist wel goed. Maar iedereen heeft een eigen aanpak natuurlijk.

  4. Er ontbreken hier een punten! Ik begin altijd met grond werk en het commando stap, draf en galop. Veel mensen vergeten dat paarden ook oren hebben en praten te weinig(communiceren) hier mee. Zodra ik er op ga gebruik ik die worden in combinatie met mijn benen zodat ze snel de link kunnen leggen. Er wordt gewoon te weinig gecommuniceerd met de stem en te veel met zweep en verkeerde lichaams houding gewerkt. Dit zie ik zelf vaak verkeerd gaan in de praktijk. Ben het wel met iedereen eens dat grond werk het belangrijkste is om mee te beginnen.

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Facebook reacties (0)