-

Het afscheid van Whis

Ilse

Je paard, je maatje, je ‘alles’… En dan is hij niet meer. Hoe ga je verder, maar ook: hoe kijk je terug op jullie tijd samen? Ilse kwam onbedoeld haar beste vriendin tegen, een KWPN-merrie genaamd Whis. Ondanks dat Whis geen makkelijk paard was, bouwde ze een bijzondere band op. Toen Whis niet meer haar vrolijke zelf was, liet Ilse haar onderzoeken in de kliniek. Hier kwamen de dierenartsen erachter dat Whis in haar beide achterbenen een tussenpeesblessure had. Toen Whis vervolgens hard achteruit ging, moest Ilse helaas afscheid van haar nemen.

“Toen Whis in mijn leven kwam was ik eigenlijk niet op zoek naar een paard. Ik had zelf al een paard, maar mijn moeder en zusjes waren samen op zoek naar een nieuw paard. Zo speurde we Marktplaats af en kwamen we Whis tegen. We gingen al snel bij haar kijken. Mijn zusje ging haar rijden, maar had er eigenlijk al snel genoeg van. Ze had niets met haar. Ik was op dat moment al zo onder de indruk van haar dat ik ook wilde rijden. Dit ging op z’n zacht gezet niet echt goed, binnen vijf minuten lag ik ernaast. Toch ging ik de volgende dag nog een keer en besloot ik haar te kopen. Ik was helemaal weg van haar.”

Whis
2002 tot 2016

Eigenaar: Ilse (1991)
Ras: KWPN
Kleur: Bruin

Whis was altijd vrolijk.

 Knikkende knieën 

“Whis en ik bouwde al snel een bijzondere band op. Ze was echt mijn maatje en hielp mij door meerdere moeilijke periode, ze was mijn steun en toeverlaat. Ondanks dat ze niet de makkelijkste was, kon ik nooit afscheid van haar nemen. Ik deed veel grondwerk met haar en we werkte aan onze band. Maar ondanks dat zat ik er toch vaak met knikkende knieën op.”

 ‘Zodra Whis mij zag, was ze altijd vrolijk’



 Verandering

“Mijn moeder merkte dat Whis minder vrolijk werd en dat ze wat afviel. Ik had dit zelf niet echt in de gaten. Zodra Whis mij zag, was ze altijd vrolijk en blij. Op aanraden van mijn moeder liet ik een bloedonderzoek doen, maar hier kwam niets uit. Na een poos begon ze nog meer af te vallen en begon ik langzaamaan ook te merken dat ze wat veranderde. Ze leek inderdaad minder vrolijk te zijn. Ik besloot haar te laten onderzoeken in de kliniek om erachter te komen wat er mis was.”

Onderzoek

“In de kliniek deden ze verschillende onderzoeken zoals een buigproef, röntgenfoto’s en echo’s. Bij de echo’s vonden de artsen wat het probleem was. Whis bleek in haar beide achterbenen een tussenpeesblessure te hebben. Er werd ons aangeraden om haar thuis op rust te zetten, maar opeens ging alles heel hard achteruit.”

Beslissing

“Ik vond Whis achterin de paddock en toen ik haar riep kwam ze niet meer naar mij toe. Dit deed ze normaal gesproken altijd. Ze kon niet meer om haar eigen as draaien en toonde dat ze pijn had. Aan haar uitstraling kon ik zien dat ze kapot was, moe. Whis was er klaar mee. Een half uur heb ik trillend met de telefoon in mijn handen gezeten om overleg te plegen met de dierenarts. Zij vertelde dat Whis inslapen waarschijnlijk de beste optie was, maar dat ik hier goed over na moest denken. Ik heb een week de tijd genomen om te bedenken wat ik wilde, maar kwam toch tot de conclusie dat afscheid nemen het beste voor haar was. Ook al wilde ik dit eigenlijk niet en was het een hele moeilijke beslissing. Mijn hart wilde haar niet laten gaan, maar mijn verstand vertelde me dat ik eerlijk moest zijn. Haar loslaten was het meest moeilijke wat ik ooit gedaan heb.”

 Connectie

“Ik weet dat het zo beter is, maar toch mis ik haar nog altijd. Ik mis vooral onze momenten samen, we hadden echt een bijzondere band en ze was echt mijn vriend. Ik heb inmiddels een ander paard, maar deze band is weer heel anders. Ik mis onze connectie.”


Elke vrijdag vind je een nieuw verhaal online. Wil jij jouw verhaal vertellen? Geef je op!

Geef je op

Meer lezen van Bit? Neem dan nu een abonnement of koop een losse editie van het magazine in de webshop!

Foutje gespot? Meld het ons!
Dit vind je misschien ook interessant