-

Het afscheid van Never

Nathalie Klomp

Je paard, je maatje, je ‘alles’… En dan is hij niet meer. Hoe ga je verder, maar ook: hoe kijk je terug op jullie tijd samen? Nathalie Klomp vond haar paard Never op de grond. Al snel kwam ze erachter dat hij last had van koliek. Na een nacht in de kliniek werd hij niet beter en heeft ze helaas afscheid van hem moeten nemen.

“Toen ik op stal kwam om de paarden binnen te zetten, vond ik Never op de grond. Hij wilde in eerste instantie niet opstaan. Toen ik hem toch in de benen kreeg en een stukje met hem wandelde, wilde hij elke keer weer gaan liggen. Ik heb gelijk de dierenarts gebeld, ik vermoedde zelf al dat Never koliek had.”

Never
1995 tot 2016

Eigenaar: Nathalie Klomp (1988)
Ras: KWPN
Kleur: Bruin

Never zette nooit een stap verkeerd.

Koliek

“Ook de dierenarts herkende de symptomen gelijk als koliek. Never kreeg een spuit met medicijnen en de dierenarts raadde me aan het een nachtje aan te kijken. Toen ik ’s avonds nog even bij hem ging kijken, zag hij er ook al weer een stuk rustiger uit. Ik liet hem met een redelijk gerust hart achter voor de nacht, maar toen ik ’s ochtends ging kijken had hij zijn hele stal overhoop gehaald.”

Vervoer

“Ik belde opnieuw de dierenarts. Deze verwees me door naar de kliniek omdat hij op dit moment niets meer voor ons kon betekenen. Ik had echter geen vervoer om naar de kliniek te gaan. De dierenarts besloot toch nog even langs te komen om Never wat medicijnen te geven, op deze manier had ik even tijd om vervoer te regelen.”



Infuus

“Dit lukte gelukkig en al snel waren we in de kliniek. Toen we hier aankwamen hebben ze Never gelijk aan het infuus gezet, daarnaast hebben ze hem gespoeld en werd mij verteld dat hij moest blijven. Ze wilden hem 24 uur in de gaten houden en regelmatig opvoelen om te kijken of het beter zou gaan.”

‘Een operatie zou zijn laatste optie zijn’

Operatie

“Toen ik ’s avonds thuis was werd ik gebeld door de kliniek. De artsen zeiden, dat als ik hem wilde laten opereren, dat dit nu zou moeten. Het zou echter een zware operatie en revalidatie worden. Daarnaast gaven de artsen hem ook maar 50% kans op volledig herstel. Dit kon ik hem niet aandoen. De behandeling werd voortgezet zoals deze was begonnen, er was immers nog kans op herstel, ook zonder operatie. De volgende dag toen ik bij Never op ziekenbezoek ging, was de situatie stabiel, maar helaas nog geen vooruitgang en heb ik nog lekker met hem geknuffeld en hem een uitgebreide poetsbeurt gegeven. Ik had nog veel hoop dat het misschien toch goed zou komen.”

Afscheid nemen

“Diezelfde avond is Never ineens heel hard achteruit gegaan. De kliniek belde, inslapen was nog de enige optie, mijn grote vriend was niet meer te redden. Ik heb de artsen gevraagd te wachten met hem in te slapen tot ik op de kliniek was. Ik ben gelijk in de auto gesprongen en heb nog vijf minuten de tijd gekregen om afscheid te nemen. Het was een moeilijk moment en een grote klap omdat alles zo abrupt gebeurde. Never zette nooit een stap verkeerd en was zo trouw. Hij was mijn eerste eigen paard en ondanks dat ik eigenlijk het vertrouwen in paarden kwijt was geraakt, heeft hij me geholpen dit weer terug te vinden. Ik mis zijn lieve karakter nog altijd.”


Elke vrijdag vind je een nieuw verhaal online. Wil jij jouw verhaal vertellen? Geef je op!

Geef je op

Meer lezen van Bit? Neem dan nu een abonnement of koop een losse editie van het magazine in de webshop!

Foutje gespot? Meld het ons!
Dit vind je misschien ook interessant