-

Gespot op het wedstrijdterrein

Arnd Bronkhorst

Herken je deze mensen? Ze zijn te vinden op ieder wedstrijdterrein…

De fanatieke moeder

Ze had het eigenlijk zelf zo graag willen doen. Maar gelukkig gaat haar dochter nu waarmaken, waar zij altijd zo op had gehoopt. Ze staat aan de kant, één oog gericht op de startlijst, de andere op de dochter, waar ze in het voorbijgaan nog enkele aanwijzingen naar roept. Want ze gaat iedere dag mee, naar iedere training. Dus ze weet inmiddels wel hoe het moet. Ze lacht lief naar de andere deelnemers, wenst ze zelfs succes, maar voelt een immense opluchting als ze ziet dat ze fouten maken in hun proef. Voor haar dochter de ring in gaat poetst ze nog snel even met een handdoek over paard en laarzen. Met een strak gezicht volgt ze de verrichting. “Had je je been er nou niet beter aan kunnen houden”, sist ze na afloop, om dat ene mislukte appuyement.

De gezellige opa en oma

Hun kleinkind heeft een pony. Ze gaat meedoen aan een wedstrijd. Het is mooi weer, dus nemen opa en oma de klapstoeltjes mee en een koelbox vol lekkers. Opgetogen stappen ze over het wedstrijdterrein. Jeetje, waar zou ze zijn? Al die kinderen lijken op elkaar met zo’n helm op. En had ze nou een witte pony of een bruine? Op de gekste plaatsen staan paaltjes en bordjes in het gras. Her en der staan enkele auto’s. ‘Die zijn raar geparkeerd’, denkt opa nog, terwijl hij er pal voorlangs tussen de bordjes door loopt. ‘Waarom staan al die mensen zo naar ons te zwaaien en te roepen? Hoezo, lopen we dwars door een baan?’



De belangrijke instructrice

Ondanks de drukte op het losrijterrein gaat ze pontificaal in het midden staan en laat haar leerling op de volte om zich heen rijden. Voorrangsregels? Die gelden even niet voor hen, want hier wordt een belangrijke LES gegeven. Op luide toon, zodat iedereen duidelijk kan horen wat voor goede aanwijzingen er worden geroepen. De leerling staat strak van de zenuwen. De instructrice gaat er stevig tegenaan. Een wedstrijd, dat is hard werken. Tijdens de proef staat ze met gekruiste armen aan de kant. In het voorbijgaan roept ze nog wat, ze kan zichzelf niet helpen.

De overbelaste wedstrijdsecretaresse

Ze doet haar uiterste best om het iedereen naar de zin te maken. Maar zo’n wedstrijd organiseren valt niet mee. Stapels papieren liggen op haar tafel, met een laptop eronder. Ze moet punten invoeren, startgeld innen, paspoorten controleren, de jury van koffie voorzien. Natuurlijk heeft ze wel hulp. Maar die weten niet hoe het computerprogramma werkt, waar het wisselgeld is of wat een basisinenting is. Een vader komt klagen dat het programma uitloopt. Een moeder vraagt waarom de prijsuitreiking zo lang op zich laat wachten. De jury mist een startcoupon. Een deelnemer belt dat ze een lekke band heeft en later komt. Langzaam verschijnen er rode vlekken in haar nek….

Wie kom jij verder nog allemaal tegen? De joviale terreineigenaar? De vader die niks van paarden weet? De amazone die het eigenlijk doodeng vindt (maar wel graag wil winnen)? De arrogante semiprof op dat knettergekke paard? De middelbare dame op dat brave dier die nooit wat wint maar wel altijd meedoet? Geef je eigen omschrijving, we zijn benieuwd!

Foutje gespot? Meld het ons!
Dit vind je misschien ook interessant