-

Mijn paard, mijn therapeut: Dividoatie

In deze nieuwe rubriek lees je bijzondere verhalen over hoe het paard ons helpt in moeilijke periodes. Denk aan een ziekte, burn-out of depressie. Paarden zijn niet alleen ons beste vriend, maar werken ook therapeutisch. Lees het verhaal van Natasja (45) en haar Dividoatie.

“Als veulentje beschadigde Dividoatie zijn oog, waardoor hij blind werd. Meestal worden onze zelfgefokte veulens verkocht, maar Dividoatie bleef. We hadden afgesproken hem te houden en mocht het klikken, hij mijn rijpaard zou worden. Op zijn vierde werd hij zadelmak gemaakt en begon ik rustig op hem te rijden: de klik was er.” Maar net toen Dividoatie vijf werd (zo’n acht jaar geleden) en het tweetal net zo goed op weg was, sloeg het noodlot toe. “Ineens zakte de grond ineens onder mijn voeten vandaan: er werd kanker bij mij geconstateerd. Plotsklaps stond mijn wereld stil”, vertelt Natasja.

Troost

Met twee jonge kinderen – een dochter van toen acht jaar oud en een zoontje van vijf – zette Natasja alles op alles en ging haar strijd tegen de ziekte vol aan. Haar prognose was redelijk goed, maar het traject dat ze moest doorlopen was desalniettemin zeer zwaar. Ze onderging meerdere operaties: “Mijn schildklieren en enkele lymfeklieren zijn verwijderd en heb meerdere nabehandelingen gehad met radioactief jodium.” Natasja: “Tijdens die nabehandelingen mocht ik, door de radioactieve stralingen, niet te dicht in de buurt van mensen komen. En dat op het moment dat je troost en liefde juist zo hard nodig hebt.” 



“Mijn liefde voor paarden is zo groot, dat ik mijn troost bij hen zocht. Ik liep vaak naar de paarden toe om daar te kunnen huilen. Bij m’n kinderen kon ik dat beter niet doen, omdat ze mij dan wilde komen troosten.”

Het was in die periode dat Natasja erachter kwam hoe bijzonder Dividoatie voor haar was én nog altijd is. “Als ik de schuur in liep, dan was het Dividoatie die als eerste en vaak als enigste naar me hinnikte. Z’n hinnik was ook zo speciaal. Hij stak dan zijn hoofd over de staldeur heen en legde ‘m vervolgens tegen de mijne aan. Alsof hij wist wat er mis was…”, herinnert Natasja. “Ik weet nog goed dat ik, na de derde operatie aan mijn hals, schuin liep met mijn hoofd omdat ik bang was dat de wond open zou gaan. Toen ik verkrampt naast Dividoatie stond legde hij zijn hoofd tegen mijn hals en duwde zachtjes zijn hoofd tegen het mijne, net zo lang tot mijn hoofd langzaam rechtop kwam. Wat hij deed was zo bijzonder… ik kan bijna met geen woorden beschrijven hoe hij dat deed en hoe het voelde.”

Omgaan met emotie

“Dividoatie leerde me om te gaan met mijn eigen emotie. En dat doet hij nu nog steeds. Voor mijn gevoel bij ik dicht bij de dood geweest: ik bang was zo ontzettend bang dat het niet goed zou aflopen en ik mijn kinderen en dieren achter moest laten. Deze gedachtes gaan ook nu nog regelmatig door mijn hoofd, waardoor mijn emoties nog altijd alle kanten op schieten. Dividoatie heeft mij geleerd daar mee om te gaan en m’n gemoedstoestand te stabiliseren”, vertelt ze. “Dat deed (en doet) hij niet alleen door me te steunen wanneer dat nodig was, maar vooral door mijn een spiegel voor te houden, zeker ook in het zadel. Van de angst werd ik onzeker, maar Dividoatie ging daar niet in mee. Hij nam het voortouw en deed dan bewust níet wat ik van hem vroeg. Dat was in het begin heel erg confronterend, maar op die manier leerde hij me wel met mijn emoties om te gaan. Als ik nu met hem ga rijden, dan moet ik er eerst voor zorgen dat ik emotioneel gezien rustig ben en alles in mijn hoofd kalm een rijtje staat. Zo niet, dan moet ik daar echt eerst mee aan het werk, voordat ik in het zadel klim!”

“De band die ik met Dividoatie heb is met geen woorden te omschrijven”, vertelt Natasja. Toch stond Natasja op een zeker moment op het punt hem te verkopen. “Ik dacht dat hij beter af was bij een ander, maar nu weet ik dat ik geen betere vriend kan wensen. Ik ben zo dankbaar dat hij nog bij me is. Hij is er werkelijk áltijd voor me. Als ik twijfel aan mezelf, dan ga ik met hem aan de gang. Hij maakt me bewust van mezelf en stimuleert me om een leider te zijn, niet alleen in de omgang met mens en dier, maar ook in het leven. Dividoatie is daarin misschien een beetje een dominant paard, maar wel onwijs eerlijk.”

Leider

Ook toen Natasja’s moeder ziek werd en kwam te overlijden op slechts 67-jarige leeftijd, was Dividoatie daar om haar bij te steunen. “Hoe moeilijk het ook was, hij hielp me haar overlijden te accepteren en weer door te gaan met mijn eigen leven.” En niet alleen Natasja heeft altijd ontzettend veel steun gehad aan haar paard, ook haar zoon werd door de ruin geholpen. “Hij werd in het begin ontzettend veel gepest: er werd misbruik gemaakt van zijn goedheid. Dividoatie hielp hem om steviger in zijn schoenen te staan. Het pesten stopte, omdat Dividoatie hem aanstuurde om de leider te zijn van zijn eigen leven.” 

“Omdat Dividoatie en ik zo goed op elkaar afgestemd zijn en elkaars lichaamstaal perfect kunnen aflezen, help ik graag andere mensen om uit een moeilijke geestelijke positie te komen. Dat doen we door hen bewust te maken van hun eigen kracht en energie. Deze zit bij veel mensen ver weggestopt, terwijl die energie juist zéér belangrijk voor je is.”

“Ik heb in mijn leven heel veel paarden gekend, maar eentje zoals Dividoatie heb ik nog nooit meegemaakt. Ik denk niet dat ik ooit nog zo’n paard zal vinden.”

Is jouw paard jouw therapeut?

Is jouw paard jouw therapeut? En wil je graag jouw verhaal met Bit delen? Geef je op voor deze rubriek via onderstaand formulier.

Is jouw paard jouw therapeut?

Foutje gespot? Meld het ons!
Dit vind je misschien ook interessant