-

Boomslepen

Liesbeth Wesdijk blog

De toppen van de 20 meter hoge bomen wuiven zeker 10 meter heen en weer in de krachtige storm die woedt. Het bos kraakt aan alle kanten en her en der valt een dode tak naar beneden. Iets verderop klinkt het geluid van een kettingzaag die een boom in kortere stukken zaagt. Overal om je heen hoor je briesende en stampende paarden, kettingen rinkelen, een zwarte Shetlander roept naar grotere vriendjes.

We zijn bij het boomslepen in Heiligerlee. Een kleinschalig evenement met zo’n 10 aanspanningen. Eigenlijk is het Code Oranje volgens het KNMI, maar deze buitenmensen hebben allemaal een beetje een anarchistisch trekje. Ze houden niet van regels, wel van hun paarden, dus de veiligheid staat echt wel voorop. In het bos waait het niet zo hard als op de vlakte. De paarden zijn braaf en zo gefocust op hun taak dat ze zich niks aantrekken van dat beetje wind. De oortjes staan naar voren en als ze even moeten wachten staan ze te huppelen van werklust.

Een groepje kijkers, type “Landleven-lezers-op-leeftijd” wacht ongeduldig: “Het zou om 11.00 uur beginnen, waar blijft iedereen nu?”

“Sorry mevrouw, we doen hier niet aan een prikklok, dit is onthaasten,” is mijn antwoord.

Manlief van deze Hyacinth Bouquet geeft me een vrolijke knipoog en sloft even later wat treurig achter z’n overijverige vrouw aan. Je zult maar een boom missen. We staan op een kruising in het bos. Links en rechts lopen paarden om een goede plek te vinden waar mooie bomen klaar liggen om weggesleept te worden. Men begroet elkaar en er wordt even bijgepraat. Het vorige boomsleepevenement was in december, dus er is voldoende gespreksstof. En verder heeft niemand haast.

Mannen, vrouwen, jongens en meisjes lopen blij lachend of juist geconcentreerd kijkend achter hun paard of pony. Er wordt gesproken: “Ho ho. Ja kom maar. Naar achteren. Even wachten. Ho maar. Ja, naar rechts. Braaf.” Paard en mens hebben geen lange zinnen nodig om elkaar te begrijpen. En ook geen extra volume. Manlief helpt bij vrienden. Zij hebben een prachtig shirespan. Een zwarte, Silvester en een spierwitte, Flynn. Flynn is al 19 jaar oud, maar vindt dit het mooiste spelletje wat er is en is bijna niet te houden. Dan kun je wel even een extra handje gebruiken wanneer je een ketting om een boom legt. Ik ben er om te fotograferen, dat is al intensief genoeg. Op tijd wegspringen voor uitzwaaiende bomen of een paard wat een andere route neemt dan verwacht.

Op een open plek hangen pannen met knakworst en chocolademelk boven een vuurtje. De rook waait snel weg in deze wind. Mensen met rode neuzen warmen hun handen. Paarden rusten even uit onder hun deken. Honden van allerlei pluimage maken kennis met elkaar. Even een grom of juist een kwispel, ruimte genoeg hier, geen problemen onderling. Er wordt wat geroddeld, er wordt wat geklaagd, maar vooral veel gemoedelijk gekletst. Een hartelijke schouderklop of hulp bij het repareren van een stuk tuig. We kunnen weer verder, het bos is nog lang niet leeg. Er zijn 3 x zoveel bomen gezaagd als verwacht, dat gaan we vandaag niet meer redden. Het blijft gewoon een hobby voor iedereen.

Je kunt hier niks winnen. Geen lintje, lauwerkrans of beker. Je ontvangt geen diploma of certificaat. Het gaat er niet om hoe snel je werkt, hoeveel bomen je sleept of hoe groot die boom is. Niemand is beter of slechter dan de ander. Het gaat om de vriendschap. Tussen mens en dier. Het buiten bezig zijn met je paard in harmonie. Samen werken en samenwerken. Er is niks mooiers!

Foutje gespot? Meld het ons!
Dit vind je misschien ook interessant