-

Blog Tessa: Wegpiraten

Lonneke Ruesink

Tessa rondHet is oogsttijd. Terwijl ik lesgeef in de buitenbak van de manege komt er een grote combine voorbij gescheurd. Erachter rijdt een enorme tractor –het lijkt wel of die dingen ieder jaar groter worden- met een volgeladen aanhanger erachter. Er komt een tegenligger aan. Zonder vaart te minderen stuurt de tractorchauffeur, zo te zien een jongetje van zestien, het zijterrein in. De stuiterende bak achter hem geeft zulke klappen dat mijn hart even in mijn keel schiet en het paard van mijn leerling een luchtsprong maakt, die ze gelukkig overleeft.

Een paar dagen later rijd ik met twee paarden in de trailer naar huis, zeer tevreden na een geslaagde trainingssessie. Rustig laat ik mijn auto een rotonde op rollen, zodat de heren achterin een comfortabele rit hebben. Ik ben al ruim op de rotonde als van rechts een lijnbus komt aanknallen. Kennelijk heeft de chauffeur een krappe dienstregeling, want hij geeft geen voorrang, maar scheurt vlak voor me de weg op, zodat ik voluit in de remmen moet. Nou ging ik gelukkig niet hard, maar toch.

Er schijnt tegenwoordig een vraag over paarden en verkeer in het theorie examen voor het rijbewijs te staan. En ik heb een foto van een Belgisch verkeersbord op Twitter voorbij zien komen met instructies hoe automobilisten paarden moeten inhalen: ruim er omheen in een rustig tempo. Ik woon in een landelijk gebied met veel kleine weggetjes en de nodige toeristen, die geen paarden gewend zijn. Maar het zijn bijna nooit de toeristen waarbij ik mijn hart vasthoud. Het zijn de eigen bewoners, die op weg naar werk of huis het gas intrappen, want ze kennen de weg. Ik vraag me altijd af of dat gescheur nou echt zoveel tijdwinst oplevert. Of kom je dan aan met een lijf vol adrenaline, waardoor je je echt niet prettig voelt?



Weggedrag in de buurt van een paard heeft met fatsoen te maken. Je hoeft heus geen verstand van paarden te hebben om te begrijpen dat je daar met enig beleid omheen moet. Net zoals je om wandelaars heen gaat. ‘Daar moeten ze maar aan wennen’, is altijd zo’n leuke kreet. Daar moeten ze dan wel eerst de kans voor krijgen en dat waagstuk ga je als ruiter niet graag aan als je nooit weet of je misschien toch zo’n wegpiraat met het empathisch vermogen van een tuinslang tegen gaat komen. En trouwens, als mijn hart al een sprongetje van schrik maakt, dan is het toch niet zo vreemd dat mijn paard eveneens reageert? Er zijn gelukkig ook goede voorbeelden. Mijn buurman, die zijn tractor zelfs uitzet als hij me te paard ziet aankomen. De vrachtwagenchauffeur die niet vlak achter de klep van de trailer gaat rijden, maar netjes afstand houdt.

Ik heb lang nagedacht over een oplossing. Die is er volgens mij niet. Zoals ik al zei, het heeft met fatsoen te maken. Als je daarop kon zakken tijdens je rijexamen, waren er volgens mij een hoop minder auto’s op de weg.

Meer lezen van Bit? Neem dan nu een abonnement of koop een losse editie van het magazine in de webshop!

Foutje gespot? Meld het ons!
Dit vind je misschien ook interessant