Blog: Spiegeltje spiegeltje

Er wordt wat afgespiegeld in de hippische wereld tegenwoordig. Paarden zijn de ultieme vervanging van dat ding in de badkamer waar we zo regelmatig inkijken. Een beetje rondsurfen op het internet of een middagje Facebooken helpt je zo aan talloze bedrijven waar het paard de mens kan helpen. Een nieuwe start, een andere kijk op je eigen leven of een dosis zelfvertrouwen. Noem het maar op en het paard helpt je op weg. Jezelf vinden, blijven, zijn of zoeken. Het is allemaal goed. Paarden worden zelfs verkocht met een beschrijving als ‘goed spiegelpaard’. Hang een paard in je badkamer en de spiegelfabrikanten kunnen wel inpakken.

Voordat ik de hele paarden-coaching wereld over me heen krijg. Lieve paardenmensen, ik ben het er meeblog baraba eens. Het klopt als een bus dat paarden sensitieve wezens zijn die ons mensen heel veel kunnen leren. Maar ik zou mijn blog niet zo openen als er ergens ook enige sceptische gevoelens in mij rondzwerven. Volgens mij is het namelijk niet zo dat het spiegelen een automatische proces is. Want dan gooien we toch gewoon een zooitje mafkezen het weiland in. En dan halen we ze na een dag tussen de paarden er weer uit. Vol zelfvertrouwen en voorzien van wijze inzichten. Klaar is Kees.

Het paard op zich wekt niet iets vanzelf bij de mens op waardoor karakter of gedrag inzichtelijk wordt.  Net zo goed als men lang niet altijd ziet wie hij of zij is, door in een echte spiegel te kijken. Daar is nog iets anders voor nodig. Namelijk een ander mens. En die mensen hebben, behalve verstand van paarden, ook echt veel verstand van de psychologische achtergronden van menselijk gedrag nodig. En deskundigen op paardengebied zijn er tallozen. Maar deskundigen die dit kunnen ombuigen tot een professionele trainer/begeleider van de mens, zijn veel lastiger te vinden. Maar daarover verschillen Facebook en ik kennelijk over.



Bovendien is er nog een voorwaarde om dit spiegelen succesvol te laten verlopen. De mens moet wel willen. En dan bedoel ik ook echt willen. Je kunt namelijk heus niet alleen bij paarden terug zien hoe jijzelf in het leven staat. En hoe jij omgaat met anderen. Voer een goed gesprek met je schoonmoeder en dan kunnen er zomaar ook opmerkelijke gedragspatronen van jezelf op tafel komen te liggen. Alleen die komen vaak minder goed van pas en zijn daarom niet wenselijk. Liever komt de boodschap van iets van je bijzonder dierbaar is. En die niets terug zegt. Ook wel zo prettig.

Persoonlijk ben ik nogal in shock door de spiegelcapaciteiten van kinderen. Zo heb ik mezelf nogal confronterend terug gehoord in mijn zoon als hij de hond roept. Inclusief de woorden die ik me zo had voorgenomen niet uit te spreken in het bijzijn van mijn kroost. Mislukt. Misschien moet ik ook maar eens een dagje in een weiland doorbrengen. Wellicht kom ik er niet tierend en als een bekwame moeder uit.

Foutje gespot? Meld het ons!
Dit vind je misschien ook interessant