Blog: Rotzooien

Er zijn veel spreekwoorden en uitdrukkingen gebaseerd op de omgang met paarden. Die zijn er niet voor Jan Doedel. Kennelijk zijn situaties die je meemaakt met paarden, ook  toepasbaar op de rest van het leven. Een voorbeeld: ‘de teugels laten vieren’. Door bijvoorbeeld je kind wat meer ruimte te geven en los te laten. Om maar bij mijn beroep te blijven.

blog barbara2Dit brengt mij bij de ervaring van een eigenaresse/instructrice met een succesvol manegebedrijf in Zuid- Limburg. Zij vertelde dat zij de afgelopen jaren kinderen en ouders behoorlijk ziet veranderen. Ouders verliezen hun kind nauwelijks meer uit het oog, waardoor kinderen er een soort schaduw bij hebben.  Nou is verandering onvermijdelijk want niets blijft zoals het is. Maar in dit geval zet zij haar vraagtekens of het wel de juiste kant op gaat.

Aan de ene kant is de betrokkenheid van ouders te prijzen. Maar aan de andere kant lijken ouders in sommige gevallen een (onbewust) remmende werking te hebben op de ontwikkeling van hun kroost. Eigenlijk best logisch als we het moeite met loslaten toepassen op het leren paardrijden. Want ouders zien nogal eens gevaar en willen liever niet dat hun kind valt. En dus staan zij langs de kant van de rijbaan in de veronderstelling schade te voorkomen.



Of dit zin heeft, is nog maar de vraag. Kinderen hebben het namelijk ook nodig om even zonder het toeziend oog van hun ouders te bewegen. Net zoals bij het buitenspelen. Daar halen ze capriolen uit waarvan de ouders rimpels in de kop krijgen. Soms gaat het mis en dan valt een kind een gat in het hoofd. Dat is pijnlijk en flink balen, maar in veel meer gevallen gaat het ook goed. Door het letterlijke balanceren ontwikkelen ze niet alleen hun lijf maar ook hun geest. “Kijk eens wat ik kan”, roepen kinderen dan. Zo werken ze van nature aan hun zelfvertrouwen.

Nou kun je paardrijden niet helemaal vergelijken met buitenspelen. Want op hun pony zijn kinderen ook afhankelijk van het gedrag van het dier. En daar gaat het ook wel eens flink mis. Maar toch hebben kinderen naast het echte buitenspelen, ook het buitenspelen te paard nodig. Dat klinkt misschien gek. Maar een beetje rommelen helpt kinderen verder in hun motorische en geestelijke ontwikkeling. Alleen is dat wel lastig uit te voeren omdat ze als eerste rekening moeten houden met de pony, en ze dus niet altijd kunnen doen wat ze zouden willen. Maar door kinderen niet direct te overvoeren met technische opdrachten en ze de tijd te geven, komen we een heel eind.

Maar het rotzooien staat onder druk. Simpel gezegd; er wordt steeds minder buiten gespeeld. Daarnaast worden er regelmatig direct prestaties verwacht zodra ze op het paard zitten.  Niet alleen door ouders overigens, instructeurs kunnen er ook wat van. En dus zitten we nu in de situatie dat kinderen die willen leren paardrijden, regelmatig kampen met een gebrek ‘voorwerk’.

Ze hebben minder fysieke ervaringen opgedaan en kampen daardoor ook nog eens met een gebrek aan mentale groei. Gewoon omdat ze te weinig ‘kijk eens wat ik kan’ hebben geroepen. Daarnaast hebben ze de last van hun ouders te dragen. Die zijn hun eigen buiten-speel jeugd misschien vergeten en vinden het moeilijk om hun kind los te laten. ‘Men kan geen paard al lopende beslaan’, zegt een andere uitdrukking vanuit de paardenwereld. Oftewel, als je iets goed wilt doen, moet je er de tijd voor nemen. Veel rotzooien, rommelen en buitenspelen en dan pas rustig aan beginnen met paardrijden!

Foutje gespot? Meld het ons!
Dit vind je misschien ook interessant