Blog: Meer beweging voor onze Shetlandpony?

blog-marloes-nijland

Wat doe je als je een Shetlandpony hebt die echt gewicht moet verliezen? Puur toevallig ontdekte ik de oplossing voor de onze: mennen! Onze Shetlander Isie Lief sjokt enorm als je gaat wandelen en aan de longeerlijn zet ze met moeite haar beste beentje voor. Maar laat haar voor je uit lopen en ze gaat als een speer. Wat een energie en pit blijkt er in haar te zitten. En leuk dat ze bewegen dan vindt!

Toen ik dat eenmaal ontdekte, aan een enkel touw tijdens het wandelen, ontstond het idee om met dubbele touwen aan de slag te gaan. Daarmee kun je echt sturen, alsof je teugels in je handen hebt. Je hebt niet veel nodig: een goed halster, twee langere touwen en bij voorkeur een singel met ringen. Elk touw haal je aan een kant door de ringen en dan maak je ze aan het halster vast (wij gebruiken een Monty Roberts halster met een neusstuk met ringen). Zo hangen de touwen niet op de grond en kan je pony er dus niet over struikelen.

Ik heb bij onze andere paarden al eerder met dubbele lijnen gelongeerd, dus ik wist wat me te doen stond. Het is net als met het rijden: je hebt een binnenteugel en buitenteugel en je kunt tempo bepalen met het bewegen van de touwen aan beide flanken. Ik probeerde dat bij Isie Lief natuurlijk eerst uit in de bak. Ze snapte me snel en daarna ging ik gewoon lekker naar buiten. De eerste twee keren vond ze het maar raar om van de bak verder het erf op te gaan. Ze stopte steeds of wilde het hek bij de bak niet door. “Wat wil je nou van me?” leek ze te zeggen. Ik mocht veel met de touwen in de weer om haar recht vooruit te krijgen. De derde keer liep ze meteen toen ik haar in beweging zette helemaal zelf de juiste kant op. Zo snel kan het dus gaan.

Vanaf de eerste keer bleek ook meteen dat ik goed mocht sturen. Het principe ‘een pad volgen’, zo vanzelfsprekend als je paardrijdt (waarom eigenlijk, hoe dan?), kende ze niet. Ze zigzagt alle kanten op en duikt de weg op als je geen contact met de neus houdt. Ook dat kun je vergelijken met het rijden zelf. Ik kan de touwen niet laten verslappen, dan loopt ze gewoon alle kanten op. Zelfs de weg op! Voor mij een mooie uitdaging, gewoon terug naar de basis van richting en tempo bepalen. Kleine stapjes en duidelijke hulpen.

blog-marloes-nijland

Tuig dat ik gebruik zolang we nog geen karretje hebben

De grap is dat Isie Lief in de leidende positie wil zijn. Zij wil voorop. Dat merk je meteen als je bijvoorbeeld met haar op stap gaat met een ander paard erbij. Dan loopt ze extra snel om die ander maar voor te blijven en hoef ik haar niet aan te sporen. Soms lukt het haar nog ook. Ik kan er elke keer om lachen als die kleine zo nodig een van de grotere paarden voorbij wil. Van die wil profiteren we met de dubbele lijnen. Want dan loopt ze wel voorwaarts. Ik bepaal nog steeds tempo en richting, maar zij heeft haar neus voorop.

Isie Lief is na een maand beter op gewicht en ze loopt week in week uit soepel, een hele verandering in vergelijking tot eerdere jaren. Alleen door minimaal één keer per week 1 tot 2 uur te gaan wandelen aan de dubbele lijnen. Beweging doet veel! Al hielp de droogte en kale wei ook mee. Nu hopen dat het hele traject naar een karretje erachter lukt. Dan kunnen we pas echt samen de wereld verkennen.

Duimen jullie mee? Tips zijn altijd welkom.

Foutje gespot? Meld het ons!
Dit vind je misschien ook interessant