Blog: Als jouw kind jouw paard ‘gebruikt’

blog moeders met paarden

Laten we heel eerlijk zijn; elke paardenvrouw droomt er vanaf het moment dat ze zwanger is om ooit met het kindje in haar buik, later samen ieder op eigen paard geweldige ritten en herinneringen te maken. Heerlijk die paardenpassie samen delen! 

Ik werd verblijd met de komst van twee zonen. Als jongste van drie meiden vond ik het een verademing, even geen meidengedoe of het gevoel drie moeders hebben. 

Mijn jongens zijn allebei opgegroeid met en tussen de paarden. Bij de wens van mijn oudste, toen vijf jaar, om ook paard te willen rijden, zag ik ons in gedachte samen die buitenrit over het strand maken…

Na vier privélesjes op een oude Fjord (mama blij als Fjordenvrouw) was hij er alweer klaar mee. ‘Ik weet wel hoe het nu moet mama, ik ben klaar met paardrijden.’ Het paard in gedachten met wie hij samen met mij een buitenrit zou maken, sloeg in gedachten op hol en was weg. Verdwenen poef, adios! 

Mijn jongste zoon mopperde altijd als hij weééééér mee moest naar stal. Hij trok dan zijn T-shirt over zijn neus, boos stampend op het stalterrein dat hij paarden vies vond en ze ook helemaal niet leuk vond. Zijn ommekeer had ik dan absoluut ook niet verwacht!  Toen hij namelijk in groep twee van de basisschool zat, kregen de meisjes in zijn klas door dat zijn moeder altijd in paardrijbroek kwam. En er waren dus ook eigen paarden. Sterker nog, hij verkondigde dat HIJ ook zijn eigen paard had. Van stil teruggetrokken kind met weinig vriendjes was hij ineens mega populair. Vooral bij de meisjes in zijn klas natuurlijk 😉

Mama printte dus met regelmaat foto’s van de paarden uit die hij vol trots mee nam naar school. Het duurde niet lang of de vraag kwam natuurlijk of de meisjes één voor één samen met mijn jongste mee mochten naar zijn paard, haha!



‘Paardlief ontving de ene tekening na de andere wortel en had een heuse fanclub’

Mijn zoon liep jaren trots in zijn paardrijbroek rond op stal met de meisjes uit zijn klas. En eerlijk is eerlijk, mijn hart smolt. Paardlief ontving de ene tekening na de andere wortel en had een heuse fanclub. 

Ik heb mijn paard ooit ook meegenomen naar school in afspraak met de juffen. De kinderen mochten door het hek heen naar hem kijken en hem even aaien. Het risico van mijn paard tussen zoveel stuiterende kinderen op een schoolplein met speelgoed zag ik natuurlijk niet zitten. 

Maar na mate de meisjes ouder werden en mijn jongste zoon dus ook, verdween de interesse naar het paard. Het was ook ineens niet meer zijn paard maar de mijne. En hoewel hij zijn T-shirt niet meer over zijn neus trok als hij al eens mee ging naar stal, de paarden bevlieging was helaas voorbij. 

De meisjes zelf waren nu veel interessanter en dat is ook helemaal prima. Ik heb als moeder met paarden erg genoten van de periode dat mijn jongste zoon mijn paard even ‘gebruikte’.