-

Editorial: No foot, no horse

Julie Landrieu

‘No foot, no horse’ is een oud en – oh zo waar – Engels spreekwoord. Dus laat je altijd tijdig de hoefsmid komen, check je voor en na elke buitenrit zijn voeten op steentjes en creëer je ’s zomers een plasje water bij de drinkbak in de wei zodat zijn hoeven ook wat vocht kunnen opzuigen.

En natuurlijk ben ik bij warme dagen, zoals we er deze zomer zoveel hebben gehad, in de weer met de tuinslang. Heerlijk vindt mijn Spanjaard dat: lekker spetteren en spelen met water. Het liefst wil hij de straal op standje ‘regendouche’ op zijn onderkaak. Daarvoor laat hij gewillig zijn hoofd naar beneden hangen. Met zijn onderlip probeert hij al smakkend wat water te vangen, wat een clown! Na het waterspel pak ik de vetpot en de kwast erbij. Ik smeer de nog vochtige hoeven driftig in met vet.

Voor mijn gevoel ben ik goed bezig. Laten we zeggen: ik ben in ieder geval bewust bezig met het oude spreekwoord in mijn achterhoofd. Groot is dan ook de teleurstelling als ik een aantal weken geleden plots merk dat mijn grote vriend niet lekker loopt. Even aankijken, is mijn eerste reactie. Lekker wandelen aan de hand, beetje grazen, we komen vervroegd in vakantiemodus. Wanneer meneer een paar dagen later echt behoorlijk mank loopt, schiet ik direct in de actiemodus. De opgetrommelde dierenarts kijkt heel bedenkelijk, terwijl ik de paniekmodus buiten de deur probeer te houden. Iluso heeft echt pijn. Nooit gedacht dat ik zou hopen dat mijn paard een hoefzweer zou hebben. Na het traject van uitsluiten, durf ik weer rustig adem te halen: de röntgenfoto’s zien er keurig. Een kleine – voor mij haast onzichtbare vlek – in één van de foto’s zou kunnen duiden op een hoefzweer. Door de droogte, die ondanks mijn goedbedoelde gesmeer, ook zijn effect heeft op de voeten van mijn paard, komt de vermeende zweer er (nog) niet uit. “Dus gaan we een handje helpen”, stelt de kordate dierenarts.

Hup, eerst het ijzer eraf. De dierenarts maakt een speciaal verband kletsnat en ‘plakt’ dat onder de voet. Handig draait ze er een laag watten omheen en terwijl ze me maant goed op te letten, zwachtelt ze het geheel in met een soort tape. Als de voet netjes is ingepakt, hijst ze er een bruine zak omheen van dik katoen. Het lijkt een beetje op een hippielaarsje, compleet met twee strikken; waarvan ik me direct afvraag hoe snel mijn Andalusiër die zal lospeuteren. De komende dagen is dit mijn taakje, terwijl zakjes pijnstillers de verplichte boxrust draaglijker moeten maken.

Inmiddels zijn we een paar weken verder. De rust heeft Iluso goed gedaan. Hoewel ik geen echte uitbarsting van een zweer heb gezien, is de pijn weggetrokken en het manken ook. Al loopt het natuurlijk nog wel ongemakkelijk met één ontbrekend ijzer. Ik kijk uit naar morgen. Dan komt de smid en kunnen we met ‘nieuwe voeten’ onze buitenrijactiviteiten weer oppakken!

Dorien van Dijk
Hoofdredacteur Bit

P.S.: Weten welke tips & tricks echt werken voor de voeten van je paard en welke je naar het land der fabelen kunt sturen? Check de Factchecker in Bit 259!

Bron: Bitmagazine.nl 

Foutje gespot? Meld het ons!
Dit vind je misschien ook interessant