-

Door de lens van: Afscheid nemen

door de lens van: afscheid nemen Nikki de Kerf

De ene dag was er nog niks aan de hand, maar de volgende dag vond ze haar pony met een half verlamd hoofd en zweet tussen de oren. Het is alweer bijna drie jaar geleden dat er een einde kwam aan de 6 jaar lange vriendschap tussen Daisy van der Wees en haar pony Miralda. Fotografe Nikki de Kerf legde het droevige afscheid voor Bit 260 vast in beeld.

“Het is alweer drie jaar geleden, maar het voelt als de dag van gisteren. Ik kwam op stal en ik zag direct dat er iets niet goed was. Miralda’s hoofd was half verlamd, haar oor hing, haar oog en de neusvleugel hingen naar beneden. Gelukkig deden haar benen het nog wel. Met spoed zijn we met haar naar Utrecht gegaan, daar werd een hersentumor geconstateerd, hierdoor werden zenuwen bekneld. We hebben haar twee weken op “buut” (pijnstiller, red.) gezet, maar hier knapte ze niks van op en dan moet je een goede baas zijn en de juiste keuze maken.

Het was zo oneerlijk. Ik was haar net aan het oppakken na een nare peesblessure die ze het jaar daarvoor had opgelopen. Ze was ook nog mee geweest naar stage, waar we intern zijn verbleven en dan dit.

Inmiddels negen jaar geleden hebben mijn ouders Miralda voor mij gekocht. In het begin vond ik het helemaal niet leuk. Ik had namelijk eerst een Shetlander, maar daar werd ik te groot voor. Eerst dacht ik dat ik dan twee pony’s zou hebben. Helaas ging de Shetlander weg.

Het eerste jaar was niet makkelijk, Miralda was namelijk heel erg aan het uitproberen onder het rijden. Daarnaast werd ik ook nog gepest op school. Maar toen mijn ouders mij voor de keuze zette om haar te verkopen en terug te gaan naar de manege, heb ik besloten door te zetten.

En dit pakte goed uit. Ze was echt een hele lieve pony. We hebben samen endurancewedstrijden gereden en regelmatig mee gedaan aan fotoshoots. Ook konden we rijden in vrijheid, en bleef ze zelfs staan als ik haar op elke willekeurige plek het halster afdeed. Ze was altijd braaf, deed alles, niks was haar te gek en ze vond alles leuk.

Elke dag ging ik samen met mijn vader naar stal. Eerst deed hij het vooral omdat hij zich een beetje schuldig voelde over de verkoop van de Shetlander en mij wilde overtuigen dat Miralda echt wel een leuke pony is. Maar we werden met z’n drieën echt een team en mijn vader was er ook bij toen we haar lieten inslapen. Dit was de eerste keer dat ik mijn vader zag huilen, nog nooit eerder heb ik hem zo gebroken gezien. En dan ga je naar huis met een lege trailer, een halster… Alles was er nog behalve de pony.

Het was niet vervelend om een fotograaf erbij te hebben tijdens het afscheid. Nikki is als een vriendin voor mij. Alles ging heel natuurlijk en ze zocht ook echt haar eigen plek. Op de foto’s zijn veel mooie reacties geweest en ik heb veel steun gehad, ook vanuit bokt.nl. Iedereen krijgt tranen in de ogen bij het zien van de foto’s.

Sinds twee jaar heb ik wel weer een nieuw paard. Hij is heel anders dan Miralda. Terwijl zij zo geduldig was, is hij wat ongeduldiger en lastiger. Verder is het wel echt een heel lief paard. Maar ik moest stoppen met vergelijken, om me open te stellen voor dit nieuwe paard.

Helaas heeft Miralda maar 15 jaar mogen worden, terwijl we nog zoveel meer tijd hadden gewild. Ik zou er veel voor over hebben om haar nog een keer te kunnen aanraken. Gelukkig heb ik de herinneringen nog.”

Bron: Bitmagazine.nl 

Foutje gespot? Meld het ons!
Dit vind je misschien ook interessant